ซูอู๋ตู้หลุดขำ เจ้าไม้ทื่อจริง ๆ—ตัวเองทำอะไรอีกฝ่ายก็ต้องเลียนแบบเหมือนเป๊ะถึงจะยอม
คงเพราะเคยฉลองวันเกิดมาแค่ครั้งเดียว เลยคิดว่าวันเกิดต้องฉลองแบบนั้นเท่านั้น
เขาแสร้งงอน คราง "หึ" หนึ่งที "เช่นนั้นปีหน้าจืออีต้องตื่นเช้าขึ้นมาทำให้ข้า ก่อนข้าจะลืมตาก็ต้องเอ่ยอวยพรวันเกิดให้ข้า"
ซูจืออีพยักหน้าหนักแน่น "ขอรับ ผู้น้อยจะจำไว้"
"บะหมี่ได้ที่หรือยัง ข้าได้กลิ่นหอมแล้ว" ซูอู๋ตู้มองไปที่หม้อ
"น่าจะได้ที่แล้วขอรับ"
ซูจืออีหยิบชาม ตักเส้นใส่ชามอย่างงุ่มง่าม แล้วราดน้ำซุปสองทัพพีลงไป
น้ำซุปใสสะอาด ต้นหอมลอยหน้า ดูดีใช้ได้ทีเดียว
เขาวางชามบนโต๊ะเล็กข้าง ๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว ยืนห้อยมือ
"นายท่าน"
ซูอู๋ตู้นั่งลง ให้เกียรติคีบบะหมี่เต็มคำเข้าปาก คิดในใจว่าต่อให้ไม่อร่อยก็จะไม่พูดออกมา กันทับถมความกล้าที่อีกฝ่ายเพิ่งสั่งสมได้นิดหน่อยนี้เสีย
แต่ที่เหนือความคาดหมาย เส้นบะหมี่นุ่มหนึบพอดี น้ำซุปกลมกล่อม หอมกลิ่นแป้งและต้นหอม
ถึงจะไม่ถึงขั้นตื่นตาตื่นใจ แต่ก็ถูกปากอย่างประหลาด
ซูจืออีจ้องมองเขา รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
"นายท่าน... อร่อยหรือไม่ขอรับ"
ที่จริงตั้งใจจะชิมก่อนยกมาให้ซูอู๋ตู้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะมาก่อน เลยไม่ทันได้...
ซูอู๋ตู้ไม่หวงคำชมเลยสักนิด "จืออีสมเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่าง ทำบะหมี่ครั้งแรกก็อร่อยเช่นนี้"
ซูจืออีถอนหายใจโล่งอก
ซูอู๋ตู้กินต่ออีกหลายคำ ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็ถามว่า "คราวก่อนข้าทำบะหมี่ให้เจ้า รสชาติดีมากจริงหรือ"