ซูอู๋ตู้กำลังจัดการธุระของที่ทำการอยู่ที่โต๊ะหนังสือด้านนอก พอเห็นซูจืออีออกมาจากห้องชั้นใน ก็วางพู่กันลง ลุกขึ้นเดินมา
มือของเขาลูบเอวของซูจืออีอย่างเป็นธรรมชาติ และกระซิบถามว่า "ยังเจ็บอยู่หรือไม่?"
"ผู้น้อยไม่เป็นไร" ซูจืออีส่ายหน้าอย่างเก้อเขิน รู้สึกว่ามือที่เอวทำให้นึกถึงภาพบางอย่างเมื่อคืนนี้อย่างไม่รู้ตัว
ซูอู๋ตู้เลิกคิ้ว "จืออีสมกับเป็นองครักษ์เงาอันดับหนึ่ง ร่างกายดีเช่นนี้"
เมื่อคืนดูเหมือนท่านประมุขจะชมเขาด้วยคำพูดคล้ายๆ กัน
ซูจืออีไม่รู้ว่าท่านประมุขกำลังชมเขา หรือกำลัง...แหย่เขาอีก จึงก้มตานิ่งเงียบ
ซูอู๋ตู้สั่งเด็กรับใช้ให้นำอาหารเช้ามา เด็กรับใช้รับคำแล้วไป
"เห็นเจ้าหลับไม่ตื่นสักที ก็เลยให้พวกเขาเก็บอาหารเช้าอุ่นไว้ในครัวก่อน วันนี้มีโจ๊กเห็ดหูหนูขาวรังนกที่เจ้าชอบ อีกสักครู่ต้องกินให้มากหน่อย"
ซูจืออีชะงัก—ทั้งเพราะท่านประมุขรอให้เขาตื่นมากินอาหารเช้าด้วยกัน ทั้งเพราะท่านประมุขรู้ว่าเขาชอบกินอะไร
เขาไม่เคยพูดให้ฟังเลย กินอะไรก็กินตามที่ครัวทำ...ท่านประมุขรู้ได้อย่างไร?
อาหารเช้าวางบนโต๊ะแล้ว เขายังคงคิดเรื่องนี้อยู่ กินไปอย่างใจลอย
ซูอู๋ตู้เห็นเขาเป็นเช่นนี้ นึกว่าเขาไม่สบายตรงไหน กำลังจะถาม ข้างนอกกลับมีเสียงพ่อบ้านโจวดังขึ้น
"ท่านเจ้าสำนัก ผู้น้อยมีเรื่องด่วนมารายงาน"
ซูจืออีลุกไปที่ห้องชั้นใน หยิบหน้ากากมาสวม เพิ่งเปิดม่านออกมา พ่อบ้านก็เข้ามาแล้ว