ทั้งสองเข้าไปยังโถงหลักของตำหนักอู๋ตู้ก่อน
ซูอู๋ตู้สั่งเด็กรับใช้หน้าประตูให้ไปตามเฉินเชิงเซิงมา จากนั้นก็รินน้ำอุ่นสองถ้วยด้วยตัวเอง ยื่นถ้วยหนึ่งให้ซูจืออี
ซูจืออีใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บรับมา เอ่ยว่า "ขอบคุณนายท่าน" เลิกหน้ากากขึ้นเล็กน้อย ดื่มจนหมดรวดเดียว
ซูอู๋ตู้นั่งลงบนเก้าอี้ เริ่มคิดบัญชีหลังฤดูกาล "จืออี วันนี้เหตุใดเจ้าจึงไปที่หุบเขาเลี่ยเทียนโดยพลัน"
น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตำหนิอะไรนัก แต่ซูจืออีก็ยังก้มหน้าลง
"ผู้น้อยรู้ว่าผิดแล้ว"
ซูอู๋ตู้ส่ายศีรษะเบาๆ "ข้าอยากฟังไม่ใช่สิ่งนี้ ข้าจัดแจงไว้ชัดเจนให้ป้าม่อไปหุบเขาเลี่ยเทียน ให้เจ้าอยู่ที่ทำการดูแลเด็กทั้งสอง"
"ปกติเจ้าเชื่อฟังคำสั่งที่สุดมิใช่หรือ เหตุใดครั้งนี้จึง—"
"เพราะเป็นห่วงนายท่าน" ซูจืออีแทรกขึ้นมาทันที "เพราะต้องอยู่เคียงข้างปกป้องนายท่านด้วยตนเอง ผู้น้อยจึงวางใจ"
ซูอู๋ตู้ชะงักงันไปชั่วขณะ—ทั้งที่ซูจืออีกบ้าอาจหาญขัดจังหวะเขา และทั้งที่เนื้อความในคำพูดนั้น
ที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ ซูจืออีไม่ได้หยุด แต่พูดต่อ "ผู้น้อยปกป้องนายท่าน เพราะนี่คือหน้าที่ขององครักษ์เงา แต่นายท่านเหตุใดจึง—"
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองซูอู๋ตู้ตรงๆ แฝงแววตำหนิ "ยอมรับดาบแทนองครักษ์เงาเช่นข้า"
ซูอู๋ตู้มองเขาครู่หนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าซูจืออี ยื่นมือไปถอดหน้ากากของเขาออก
คนตรงหน้าหลุบตาลง ไม่มองเขา