ความวุ่นวายของโจวต้าฟู่ในช่วงนี้ก็สงบลงในที่สุด สมกับที่เป็นผู้ดูแลกิจการมาหลายปี เพียงเดือนเดียว ทุกอย่างก็เตรียมพร้อม
— สถานที่จัดพิธีนั้นทั้งโอ่อ่าและรื่นเริง จากหน้าประตูภูเขาจนถึงโถงหลักปูพรมแดงตลอดทาง สองข้างทางแขวนผ้าแพรแดงกับโคมไฟเต็มไปหมด งานเลี้ยงนั้นทั้งแพงทั้งอร่อย แค่ทดลองชิมก็ชิมไปเจ็ดแปดรอบแล้ว ขบวนแห่ก็คึกคักไม่เบา...
ท่านเจ้าสำนักประทานรางวัลให้เขาไม่น้อย โจวต้าฟู่กอดของรางวัลไว้ รู้สึกว่าความเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้ง แล้วก็ไปทำงานต่ออย่างกระปรี้กระเปร่า
ซูอู๋ตู้หันหลังกลับ จูงมือซูจืออีขึ้นมา
"ถึงแม้จืออีจะเป็นบุรุษ ไม่มีเรื่องต้องออกเรือน แต่ในวันพิธีใหญ่ก็ต้องผ่านพิธีการให้ครบถ้วน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ก็ต้องลำบากเจ้าไปอยู่ในเรือนในเมืองก่อนหนึ่งวัน รอให้ข้าไปรับเจ้ากลับมา"
ซูจืออีพยักหน้า "ผู้น้อยเข้าใจ"
ซูอู๋ตู้ถอนหายใจ น้ำเสียงเจือความน้อยเนื้อต่ำใจ "จืออีตอบรับง่ายดายนัก ไม่มีความอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด ยังไม่ทันแต่งงานก็เบื่อแล้วหรือ..."
ซูจืออีส่ายหน้าทันที "ไม่ใช่"
เสียงของเขาทุ้มลงเล็กน้อย "ผู้น้อย... อาลัยอาวรณ์ท่านเจ้าของยิ่งนัก"
... ทั้งที่จริงก็แค่คืนเดียวเท่านั้น
ซูอู๋ตู้มองใบหูที่แดงซ่านของเขา ก็ยิ้มออกมา ไม่ได้หยอกเขาอีก
ระหว่างนั้น องครักษ์ก็เดินเร็วๆ มารายงาน "ท่านเจ้าสำนัก หลี่ผูหลานคุณชายน้อยแห่งสำนักพันเสียงมาถึงแล้ว เข้าเขตประตูภูเขามาแล้ว"
ซูอู๋ตู้ปล่อยมือซูจืออี "เชิญเขามาที่ตำหนักอู๋ตู้โดยตรงเถิด"