ซูอู๋ตู้หลุบตาลงอีกครั้ง ไม่ได้แยกแยะว่าคนบนคานหลังคาเป็นใคร ยังไงก็ไม่ใช่จืออี——จืออีถูกเขายกเว้นการเข้าเวรแล้ว ตอนนี้น่าจะพักรักษาตัวอยู่ในห้องหิน ไม่มาปรากฏตัวที่นี่
น่าจะเป็นจือซาน หรือจืออู่ เขาคิดมาตลอดว่าองครักษ์เงาสองคนนี้หัวไวมากกว่าคนอื่นๆ อยู่บ้าง
เขาไม่คิดมากอีก ก้มหน้าอ่านเอกสารราชการต่อ
ฝนนอกหน้าต่างไม่มีทีท่าจะหยุด กลับยิ่งเทกระหน่ำลงไปอีก จากบ่ายยันค่ำ ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง คนรับใช้เดินเบาๆ เข้ามาจุดเชิงเทียนทั้งสี่มุมทีละเล่ม แล้วเดินออกไปเงียบๆ ไร้สุ้มเสียง
ซูอู๋ตู้วางพู่กันแดงลงในที่สุด พิงหลังกับพนักเก้าอี้ หลับตาขยี้หว่างคิ้ว งานหนักติดต่อกันหลายวันทำให้เขาเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
เขาขยับไหล่และต้นคอ นึกถึงองครักษ์เงาที่ใช้เสื้อกันฝนให้เขาเมื่อครู่นี้ ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็เกิดความอยากรู้ อยากดูว่าเป็นใครสักคน
“ลงมา” เขาเอ่ยปากเรียบๆ
บนคานหลังคามีเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า จากนั้น เงาดำร่างหนึ่งก็ร่วงลงมาอย่างไร้เสียง คุกเข่าข้างเดียวตรงหน้าเขา
สายตาของซูอู๋ตู้จับจ้องไปยังร่างนั้น ท่านั่งพิงตามสบายแต่เดิม พอเห็นคนผู้นั้นก็ตะลึงค้าง
ชุดรัดรูปองครักษ์เงาสีดำ หน้ากากเหล็ก ที่คาดผมแถบดำ เครื่องแต่งกายและท่วงท่าไม่ต่างจากองครักษ์เงาคนอื่นๆ แม้แต่น้อย
แต่เรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดรัดรูปนั้น กลับนูนขึ้นมาตรงรอยต่อระหว่างเอวกับท้องเป็นความโค้งเว้าที่ไม่ควรมี ทำให้ผ้าชุดรัดรูปตึงเปรี๊ยะ แม้แต่รอยย่นของเสื้อก็ถูกยืดจนเรียบ
ซูจืออี