ซูอู๋ตู้พิงผนังรถ มีอาวุธลับปักอยู่กลางอก
อาวุธลับนั้นไม่รู้หลุดเข้ามาในรถม้าตอนไหน ฝังแน่นตรงตำแหน่งหัวใจ เลือดไหลทะลักไม่หยุด ย้อมแดงเป็นวงกว้าง
สีหน้าเขาซีดขาว ไร้สีเลือดบนริมฝีปาก พอเห็นซูจืออีเข้ามาก็พยายามยกลืมตาขึ้น
"...จืออี"
ซูจืออีคุกเข่าลง ยื่นมือไปหมายจะปิดบาดแผลที่อก แต่ก็ลังเลไม่กล้าแตะต้อง
มือเขาสั่น
"นาย... นายท่าน—"
ซูอู๋ตู้มองเขา ริมฝีปากขยับ "อย่าตกใจ"
สิ้นคำสองพยางค์นั้น ดวงตาก็ปิดลง
"รีบไปโรงหมอใกล้ที่สุด!"
"ขอรับ" คนขับรถม้าตกใจจนหนีไปไหนแล้ว องครักษ์เงาที่เข้าเวรอยู่ด้านนอกเป็นคนบังคับรถม้า
แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านมาตกกระทบบนใบหน้าซีดขาวของซูอู๋ตู้
ซูจืออีนั่งคุกเข่าข้างกาย โอบไหล่เขา แล้วประคองร่างนั้นไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม
ซูอู๋ตู้พิงอกเขา ร่างกายไร้เรี่ยวแรงไหลลง ซูจืออีจึงค่อย ๆ ดันร่างนั้นขึ้น
"จืออี" ซูอู๋ตู้เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ข้าบาดเจ็บที่ชีพจร คงจะ—"
"ถึงโรงหมอเร็ว ๆ นี้แล้ว" ซูจืออีขัดจังหวะ น้ำเสียงเครียด "นายท่าน... อย่าเพิ่งพูดเลย"
ซูอู๋ตู้ส่ายหน้าอย่างอ่อนล้า
"น่าเสียดาย" เขาพยายามยกลืมตาขึ้น สายตาจับที่ใบหน้าซูจืออี "ยังไม่ทันรอให้จืออีตกลงแต่งงานกับข้า"
ซูจืออีไม่ตอบ สีหน้าเคร่งขรึมเขม็ง ขนตาสั่นไม่หยุด