ตอนนั้นเขายังรู้สึกรำคาญ คิดว่าเป็นเรื่องยุ่งยากและน่าเบื่อหน่าย
แต่ตอนนี้——
เขาก้มมองท่าทางไม่สบายของซูจืออี มือที่ลูบหลังให้ชะงักสนิท
ซูจืออีทุเลาขึ้นมาครู่หนึ่ง จึงยืดตัวตรง “ผู้น้อยไม่เป็นไร”
เขาหันกลับมา เห็นสีหน้าหมองคล้ำของซูอู๋ตู้ นึกถึงนิสัยรักสะอาดของนายท่าน ก็พลันรู้สึกหวาดหวั่น
“โปรดนายท่านหลีกไปสักครู่ ผู้น้อยจะจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้”
เขาโน้มตัวจะเช็ดถู
ซูอู๋ตู้จับมือเขาไว้ ดึงเขาลุกขึ้น
“เดี๋ยวก็มีบ่าวไพร่จัดการเอง” น้ำเสียงเขายังค่อนข้างราบเรียบ “ไปห้องในก่อน”
“แต่——”
“มากับข้า”
“……ขอรับ” ซูจืออีจึงจำต้องเดินตามเขาเข้าห้องใน และถูกกดให้นอนลงบนเตียงอย่างงุนงง
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดสีหน้านายท่านจึงยังไม่สู้ดีนัก คิดแล้วก็เอ่ยอธิบาย “เมื่อครู่ผู้น้อยคงกินเร็วเกินไป จึงอาเจียนออกมา ทำให้เสียบรรยากาศการกินอาหารของนายท่าน โปรดนายท่าน——”
“ข้าไม่ได้โกรธ” ซูอู๋ตู้รู้อยู่แล้วว่าคนผู้นี้จะเอ่ยขอขมา เขานั่งลงริมเตียง วางมือข้างหนึ่งบนท้องอีกฝ่าย กดเบาๆ ก็ดูไม่มีสิ่งผิดปกติ
“ตรงไหนไม่สบายหรือไม่” เขาถาม
ซูจืออีส่ายหน้า “ไม่มี ผู้น้อยไม่เป็นไร”
ซูอู๋ตู้ไม่ตอบ เก็บมือกลับ ล้วงกล่องใบหนึ่งจากตู้เล็กข้างหัวเตียง
ซูจืออีเห็นกล่องที่คุ้นตานั่น รูม่านตาขยายขึ้นเล็กน้อย
นายท่านทุกครั้ง……จะหยิบของจากในนี้ เขาจึงเห็นกล่องนั่นทีไรก็……