ซูจืออีเอนกายตามลำพังบนเตียงไม้แข็ง ความเจ็บปวดแสบร้อนที่แผ่นหลังและความรู้สึกแน่นหน่วงในส่วนลับประดังประสานกัน
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน มือของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น ลังเลก่อนแตะเบา ๆ ลงบนท้องน้อยของตน
สัมผัสจากปลายนิ้วมิได้ผิดแปลกจากวันวาน
ทว่ากลับชักมือกลับราวถูกไฟลวก กำหมัดแน่น ราวกับเพียงแค่สัมผัสเมื่อครู่ก็เป็นการล้ำเส้นเกินควร
——
ซูอู๋ตู้กลับสู่ห้องนอนโอ่โถงหรูหราของตน เพิ่งก้าวเข้าสู่ห้องโถงด้านนอก พลันเห็นร่างขาวดุจหิมะยืนนิ่งริมหน้าต่าง ผู้ซึ่งมาเยือนตั้งแต่เมื่อใดมิทราบคือจ้าวเสียนเยว่
จ้าวเสียนเยว่ได้ยินเสียงฝีเท้า จึงหันกลับมา สายตาจับจ้องมาที่เขา
“อู๋ตู้ ข้าอาจหาญมารบกวนอีกครั้ง เรื่องเมล็ดบัวหิมะ… ไม่ทราบว่ามีข่าวคราวบ้างหรือไม่”
ซูอู๋ตู้ตอบด้วยน้ำเสียงราบรื่นเป็นธรรมชาติ “เสียนเยว่วางใจได้ ข้าจัดให้คนมือดีที่สุดไปเก็บตัวยามาแล้ว เพียงแต่แหล่งที่สมุนไพรนี้ขึ้นนั้นสูงชัน ต้องใช้ความระมัดระวังในการเด็ด จึงจำต้องรออีกสักสองสามวัน”
เขาไม่ได้ใช้คำว่า 'ตามหา' แต่กล่าวว่า 'ไปเก็บ' ประหนึ่งเมล็ดบัวหิมะอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว
จ้าวเสียนเยว่ฟังดังนั้น จึงพยักหน้าน้อย ๆ “ลำบากท่านแล้ว ขอบคุณมาก”
เมื่อคล้อยหลังจ้าวเสียนเยว่ไป รอยยิ้มบนใบหน้าซูอู๋ตู้ก็จางหาย
เขาก้าวไปยังโต๊ะหนังสือ จรดพู่กันเขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็ว ผนึกด้วยขี้ผึ้งตราไฟ
“คนมา”
องครักษ์เงาก้าวเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง
“นำจดหมายนี้ส่งด่วนไปยังตำหนักปี้เซียว มอบแก่เย่เย่ว อู๋เยว่เจ้าสำนัก” ซูอู๋ตู้กำชับ
ตำหนักปี้เซียวมีชื่อเสียงในการปรุงโอสถวิเศษและยาล้ำค่า ภายในคลังยาของสำนักน่าจะมีของสิ่งนี้เก็บไว้
เพียงแต่ การจะซื้อโอสถวิเศษเช่นนี้จากตำหนักปี้เซียว มิเพียงราคาสูงลิ่ว ยังหมายถึงการเป็นหนี้บุญคุณอีกฝ่ายหนึ่งด้วย
หนี้บุญคุณ ในยุทธภพนับเป็นสิ่งใช้คืนยากที่สุด เพราะเหตุนี้แต่แรกเขาจึงเลือกให้ซูจืออีออกไปตามหาจากธรรมชาติ หมายจะเลี่ยงความยุ่งยากนี้
บัดนี้… ได้แต่ถอยลงมาเลือกวิธีรอง
จัดการเรื่องเร่งด่วนนี้เสร็จ ซูอู๋ตู้จึงมีเวลาว่างลงนั่งอย่างแท้จริง ปลายนิ้วนวดคลึงหว่างคิ้ว