ซูอู๋ตู้ขมวดคิ้วลุกขึ้นยืน ซูจืออีเดินตามหลังเขา ทั้งสองสาวเท้าเร็วกลับตำหนักอู๋ตู้
ยังไม่ทันเข้าลาน ก็ได้ยินเสียงอาวุธกระทบกัน เกิดเสียงดังเคร้งคร้าง
เป็นดังที่องครักษ์บอก ทั้งสองต่อสู้กันไม่ยั้งมือเลยสักนิด ม่อพั้นพั่นกวัดแกว่งดาบโค้งหนึ่งเล่ม ลี่สิงใช้กระบี่หนักหนึ่งเล่ม ท่วงท่าของทั้งสองล้วนเปิดเผยหนักหน่วง ไร้ลูกเล่น ล้วงจ้วงเข้าหาจุดตายทุกกระบวนท่า ไม่เหมือนการประลองหรือหยอกเย้าตีกันเลยแม้แต่น้อย
ลี่สิงไม่เหมือนจ้าวเซิง เขาเป็นคนที่ฝ่าฟันออกมาจากหน่วยลับทีละขั้น ทักษะสังหารของเขาเกือบไร้ผู้ใดต้านทานได้
ม่อพั้นพั่นตกเป็นรองอย่างชัดเจน มีบาดแผลอยู่หลายแห่งบนร่าง เลือดหยดลงพื้นไม่น้อย ถึงอย่างนั้นปากก็ยังไม่ลดละ เอะอะมะเทิ่งว่า "ลี่สิง ไอ้ทรยศเนรคุณ! เจ้ามีฝีมือแค่นี้ ยังกล้ามาลักขโมยอีกหรือ? คิดว่าข้าเป็นพวกไร้น้ำยาหรือไง!"
ลี่สิงไม่มีสีหน้าใดๆ ทั้งไม่ตอบโต้ กระบวนท่าหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ
เขาจับจังหวะได้ พุ่งกระบี่ในมือออกไปอย่างแรง ปลายกระบี่พุ่งตรงเข้าหาตรงกลางอกของม่อพั้นพั่น
ม่อพั้นพั่นเบี่ยงตัวหลบ กระบี่เล่มนั้นจึงเลยนางไป พุ่งตรงมายังซูอู๋ตู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง
องครักษ์เงาที่เข้าเวรวันนี้ยังไม่ทันได้ลงมือ ซูจืออีก็ปาสิ่งหนึ่งออกไป กระทบเข้ากับตัวกระบี่อย่างแม่นยำ
เกิดเสียง "เคร้ง" ขึ้น กระบี่เบนทิศทางไปปักลงในดงดอกไม้ด้านข้าง
ยามนี้ซูจืออีต้องกอดเด็กน้อยสองคนทุกวัน ไม่ได้พกอาวุธลับติดตัวมานานแล้ว เมื่อครู่เห็นวิถีกระบี่ จึงหยิบก้อนหินมาหนึ่งก้อนตามสะดวก