หลังจากกินข้าวเสร็จ ซูอู๋ตู้และซูจืออีเดินตามทางเดินเล็กๆ กลับไป แสงตะวันยามบ่ายกำลังดี ซูอู๋ตู้เดินไม่เร็ว มือทั้งสองซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม ก้าวเท้าไปอย่างสบายอารมณ์พลางอาบแดด
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็นึกถึงคำพูดที่ม่อพั้นพั่นกล่าวเมื่อครู่ได้ ถึงรู้ว่าจืออีเป็นคนจำตัวปลอมนั้นได้ ตอนที่คนผู้นี้เล่าเรื่องราวเมื่อเช้า ไม่ได้เอ่ยว่าผู้อื่นไม่มีใครสังเกตเห็น มีแต่เขาเท่านั้นที่ดูออก
ซูอู๋ตู้เกิดความสงสัยขึ้นมาฉับพลัน ว่าเขาจำแนกได้อย่างไร
เขาไม่ได้หยุดเดิน น้ำเสียงตามสบายถามคนที่เดินตามหลังว่า “จืออี ตอนนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าไม่ใช่ข้า?”
ด้านหลังเงียบไปชั่วอึดใจ
ซูอู๋ตู้หันกลับไปมองอย่างแปลกใจ ซูจืออีหลุบตาลง ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย คล้ายไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ เมื่อเห็นนายท่านหันมามองตน จึงเอ่ยเสียงเบา “...กลิ่นติดตัวผู้นั้น แตกต่างจากนายท่าน”
ซูอู๋ตู้เลิกคิ้ว หมุนตัวเดินต่อไป “ข้ามีกลิ่นอะไร?”
ซูจืออีหยุดไปชั่วขณะ คล้ายกำลังครุ่นคิดหาถ้อยคำ เสียงยิ่งเบาลง “เป็น... กลิ่นหอมเฉพาะตัวยิ่งนัก ผู้น้อย... ไม่อาจบรรยาย”
ขณะนั้น ทั้งสองเดินมาถึงทางเดินเปลี่ยวแห่งหนึ่งพอดี สองข้างทางเป็นเขาและต้นไม้จำลอง
ซูอู๋ตู้หยุดเดินแล้วมองเขา น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มคะนองนิดๆ “เจ้าชอบกลิ่นนี้หรือ?”
ซูจืออีไม่คิดว่านายท่านจะถามเช่นนี้ นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับ พูดตะกุกตะกัก “ผะ... ผู้น้อย...”
ซูอู๋ตู้กลับหัวเราะ ไม่รอให้คนพูดจบ ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ยื่นแขนโอบต้นคอของซูจืออี ปลายนิ้วแตะอยู่ข้างลำคอ อบอุ่นและแข็งแรง