ซูอู๋ตู้รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติเมื่อเขาตื่นขึ้นมา
เมื่อคืน—เขาโอบกอดซูจืออีแนบชิด อกชนอก
แต่ตอนนี้เมื่อลืมตา สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือใบหน้าที่ไม่ได้พบเจอมานานแสนนาน
แม่บ้านผู้หนึ่งก้มตัวมองเขา พร้อมพร่ำพูดว่า "นายน้อย ได้เวลาแล้ว วันนี้ท่านเจ้าสำนักจะทดสอบวิชาฝีมือท่านเจ้าค่ะ"
ซูอู๋ตู้คิดว่าตนเองยังกึ่งหลับกึ่งตื่น
แม่บ้านผู้นี้ดูแลเขามาตั้งแต่เล็ก และจากศาลาหยานอวี่ไปตั้งแต่เขาอายุราวสิบขวบ หลังจากนั้นก็ไม่เคยพบหน้ากันอีก
มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เขากะพริบตา แม่บ้านยังอยู่ตรงนั้น พลางขมวดคิ้วคว้าแขนเขา "หากไม่ตื่นจะโดนดุอีก ถึงตอนนั้นอย่าร้องไห้ล่ะ"
"เจ้า—" ซูอู๋ตู้พยายามเอ่ยปากพูด แต่กลับพบว่าเสียงของตนผิดปกติ ราวกับลำคอยังไม่เติบโตเต็มที่
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น และพบว่า... มือนั้นอวบอ้วนน่ารัก เล็กจิ๋ว นิ้วทั้งห้าสั้นป้อมกลมดิก
เขาพุ่งตัวลุกขึ้นนั่ง พลิกกายกระโดดลงจากเตียง วิ่งเท้าเปล่าไปยังหน้ากระจกสัมฤทธิ์ เขย่งปลายเท้ามองเข้าไปด้านใน
ในกระจกมีเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง อายุประมาณสี่ห้าขวบ แขนขาสั้น มีแก้มยุ้ยแบบเด็กทารก สวมเสื้อชั้นในสีขาว ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิงจากการนอน มีกระจุกหนึ่งชี้โด่เด่
นี่คือ... ภาพลักษณ์ในวัยเด็กของเขา
ซูอู๋ตู้จ้องมองตัวเองในกระจกอยู่นานโดยไม่ขยับเขยื้อน
แม่บ้านเดินตามมา โดยไม่สนใจท่าทางผิดปกตินี้ เพราะนางชินกับความซุกซนเป็นครั้งคราวของเขาแล้ว
นางหยิบเสื้อผ้ามาสวมให้เขา พลางพูดไปด้วย "วันก่อนที่หลงทางในหน่วยลับก็ทำให้ท่านเจ้าสำนักโกรธแล้ว ยังไม่รู้สำนึกอีก รีบกินอาหารเช้าแล้วไปฝึกวิชาเถิด"