เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้าชักอิจฉาพวกเขาเสียแล้ว”
ซูจืออีกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก
……
พวกเขามองดูเด็กน้อยทั้งสองหลับอย่างสงบ เตรียมจะออกจากห้องด้านข้างทิศตะวันตก ทันใดนั้น ม่อพั้นพั่นก็มา
ตัวยังไม่ทันถึง เสียงมาก่อนแล้ว——“พวกเจ้ากลับมาแล้ว!”
ซูอู๋ตู้เพิ่งออกมาจากอ้อมกอดคนบางคน ยังไม่ทันได้ขานรับ ประตูก็ถูกผลักเปิดแล้ว
ม่อพั้นพั่นเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง หางตาเหลือบเห็นร่างเล็กสองคนในเปลนอนหลับอย่างมีความสุข ก็กล้ำกลืนเสียงลงคออย่างฝืนใจ
นางย่องเบาเข้าไปใกล้สองสามก้าว ลดเสียงต่ำ แต่ความตื่นเต้นในน้ำเสียงปิดไม่อยู่เลย “เมื่อครู่ฟังโจวต้าฟู่บอกว่า พวกเจ้าจะแต่งงาน? ยังให้ข้าเตรียมใบเชิญอีก? จริงหรือเท็จ?”
ซูอู๋ตู้พยักหน้า “ใช่ ลำบากป้าม่อกำหนดรายชื่อแขกแล้ว”
ม่อพั้นพั่นตาเป็นประกายขึ้นมาทันที กระทืบเท้าสองทีด้วยความดีใจ พูดอะไรไม่ออก หมุนตัววิ่งออกไปแล้ว
ซูอู๋ตู้กับซูจืออีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ยังไม่ทันได้สติ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องสั้น ๆ สองครั้งดังมาจากนอกประตู
แล้วม่อพั้นพั่นก็วิ่งกลับเข้ามาอีก “พวกเจ้าออกไปข้างนอกทำอะไรกันมา? ทำไมจู่ ๆ ก็จะแต่งงานเสียแล้ว?”
นางหันไปทางซูจืออี “จืออีตกลงแล้วหรือ?”
ซูอู๋ตู้ก็มองไปทางเขาเช่นกัน
ซูจืออีพยักหน้า
ม่อพั้นพั่นร้อง “อั๊ยยา” ทีหนึ่ง ล้วงสมุดเล่มเล็กกับดินสอถ่านออกมาจากอก เปิดหน้าใหม่ เร่งร้อนเข้าไปหาซูจืออี “รีบบอกข้ามาว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น! เรื่องอะไรทำให้เจ้าตัดสินใจแต่งกับเขา? ทุกรายละเอียดห้ามพลาด!”