ซูอู๋ตู้จัดการให้เด็กทั้งสองอยู่ในความดูแลของแม่นมที่ห้องด้านตะวันตกตามปกติ ถ้าต้องการอาหารเมื่อไรก็ให้อุ้มไปที่ห้องด้านตะวันออก
ในเวลาเช่นนี้ คนอื่นจะถูกถอยออกไปจนหมด
คืนแรก ซูจืออีอยู่คนเดียวในห้อง อุ้มเด็กคนโตไว้ในอ้อมแขน แก้มของเด็กน้อยตุ่ยขึ้นเป็นจังหวะ ดูดดื่มอย่างตั้งอกตั้งใจ
เขาก้มมองอยู่นานมาก สุดท้ายก็ไม่อาจห้ามใจได้ ยื่นมือไปหยิบแก้มนุ่มนั้นด้วยปลายนิ้วเบาๆ
นุ่มจนน่าเหลือเชื่อ ชวนให้คิดถึงเต้าหู้ที่เพิ่งออกจากหม้อ ทั้งนุ่มทั้งลื่น
นิ้วของเขากำหดเล็กน้อย
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง
เขาจับมือเล็กๆ ของเด็กน้อยขึ้นมาดู มือนั้นยังไม่ถึงครึ่งฝ่ามือของเขาเลย นิ้วทั้งห้าเรียวเล็ก กำนิ้วชี้ของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แรงไม่ใช่น้อย
เขาก้มลงดมเบาๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ได้กลิ่นน้ำนมอ่อนๆ
เขาพินิจใบหน้าด้านข้างของเด็กอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ "ซูถี"
เด็กน้อยในอ้อมแขนที่กำลังกลืนอยู่ร้องอืออือ ไม่รู้ว่าเป็นการตอบรับหรือไม่
มุมปากของซูจืออียกขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
…
ผ่านไปเช่นนี้สองวัน
ซูอู๋ตู้นึกว่ามีแม่นมดูแล คงไม่กระทบการพักผ่อนของซูจืออี แต่เพราะเขาเป็นองครักษ์เงา ถูกปลุกกลางดึกแค่หนึ่งหรือสองครั้งก็ไม่อาจข่มตาให้หลับได้อีกแล้ว
ผ่านไปเพียงสองวัน ใต้ตาของเขาก็คล้ำเป็นสีเขียว
เมื่อกินอาหารเช้า ซูอู๋ตู้มองท่าทางของคนตรงข้ามที่ดูไม่ค่อยดีนัก "จืออี เมื่อคืนเจ้าหลับไปกี่ชั่วยาม"