หูกวงเอี๋ยนพลัดตกน้ำหายสาบสูญ ข้าศึกไร้หัวหน้า ขวัญกำลังใจก็สลายไปในทันที
บางคนทิ้งดาบแล้ววิ่งหนี บางคนยังดื้อรั้นสู้ตาย แต่อีกไม่นานก็ถูกเหล่าองครักษ์เงาจัดการจนราบคาบอย่างว่องไว
สุดท้ายพวกมันวิ่งหนีบ้าง ตายบ้าง เสียงการต่อสู้ก็เงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว
ทุกคนค่อยๆ ผ่อนคลายจิตใจ มีองครักษ์เงาหลายคนเก็บดาบแล้วพิงผาหินหอบหายใจ
ซูอู๋ตู้หันกายไป กำลังจะเอ่ยอะไรกับซูจืออี ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงร้องตื่นตระหนกของจ้าวเซิงดังมา: "อู๋เยว่—"
แล้วตามด้วยเสียงคมดาบเสียดแทงเข้าไปในเนื้อหนัง
ซูอู๋ตู้หันขวับกลับไป เห็นชายชุดดำคนหนึ่งรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย หมายจะแทงดาบทะลุกลางหลังเย่เย่ว อู๋เยว่ เย่เย่ว อู๋เยว่มีปฏิกิริยารวดเร็วมากแล้ว เอียงตัวหลบไปด้านข้าง ดาบนั้นเบี่ยงไปครึ่งนิ้ว แต่ก็ยังหลบไม่พ้นทั้งหมด
จ้าวเซิงพุ่งเข้ามาจากข้างกาย ขวางอยู่ตรงหน้าเย่เย่ว อู๋เยว่ ปลายดาบทะลุผ่านอกของเขา ทะลุออกมาจากแผ่นหลัง เลือดไหลซึมตามคมดาบ หยดแล้วหยดเล่าราวกับลูกปัดที่ขาดสาย
ชายชุดดำคนนั้นถูกจ้าวเสียนเยว่ที่วิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียง ใช้ดาบปาดคอถึงตายในดาบเดียว คว่ำลงกับพื้น ไม่ขยับอีกเลย
จ้าวเซิงคุกเข่าทรุดลงกับพื้น ร่างกายโซเซไปข้างหน้า เย่เย่ว อู๋เยว่คุกเข่าลงอย่างตื่นตระหนก เข้ารับประคองเขาไว้ มือไม้ออกอาการลนลานหมายจะไปปิดบาดแผลที่มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดนั้น
ทว่าเลือดกลับไหลซึมออกมาจากซอกนิ้ว ไม่รู้จะห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่
จ้าวเสียนเยว่เหวี่ยงดาบลง คุกเข่าอยู่ข้างกายจ้าวเซิง เรียกขานว่า "ท่านพ่อ" มือกดลงบนบ่าจ้าวเซิง พยุงร่างที่หมดเรี่ยวแรงของเขาให้มั่นคง