จนถึงเวลาเย็น ลมเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว เด็กทั้งสองก็เล่นจนหนำใจ เริ่มงัวเงียจะหลับ
พวกเขานำปลาที่เหลือสองตัวไปให้ลุงตกปลาคนหนึ่งข้าง ๆ ลุงตกปลาคนนั้นนั่งตกมาทั้งบ่าย ไม่เห็นปลาสักตัว ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้รับปลาที่พวกเขามอบให้ สีหน้ากลับดูไม่ยินดีนัก
ซูอู๋ตู้ไม่ได้คิดมาก พาเด็กทั้งสองกลับขึ้นรถม้า
จวนนั้นตั้งอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุดของเมือง ภายนอกดูไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ ทว่าภายในกลับมีอีกโลกหนึ่ง
เมื่อถึงจวน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ซูถีกับซูมี่หลับสนิทไปนานแล้ว แก้มแดงระเรื่อ
ซูอู๋ตู้ให้เด็กรับใช้ของที่นี่พาแม่นมสองคนไปดูแลในห้อง
“ขอรับ” คนรับใช้รับคำแล้วไป
“ในจวนนี้ มีสวนอยู่หลายแห่ง ทัศนียภาพแตกต่างกันไป สี่ฤดูกาลมีสิ่งให้ชมได้ตลอด” ซูอู๋ตู้พาซูจืออีเดินเข้าไปด้านใน “ที่นี่คือที่ที่ข้าชอบมาพักผ่อนที่สุด”
“ผู้น้อยทราบ” ซูจืออีตอบเสียงเบา
“อืม? เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ผู้น้อยเคยเข้าเวรตามนายท่านมาที่นี่”
ซูอู๋ตู้ก็นึกขึ้นได้ เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจว่าใครเข้าเวรบ้าง คิดว่าจืออีคงรู้จักเขามากกว่าที่เขาคิด
เขาพาซูจืออีเดินลึกเข้าไป ระหว่างทางก็แนะนำทิวทัศน์ที่ผ่านตาเป็นระยะ
ลานหลังมีบ่อน้ำพุร้อนในร่ม บ่อหนึ่ง เมื่อก่อนเขามาพักบ้างเป็นครั้งคราว จึงสั่งให้คนสร้างบ่อนี้ขึ้น
ทว่าต่อมางานยุ่งวุ่นวาย แทบไม่ได้ใช้สักกี่ครั้ง วันนี้กลับได้ใช้ประโยชน์