"เช่นนั้นท่านต้องเบามือหน่อย ข้ากลัวเจ็บ"
"ขอรับ"
ซูจืออีรับคำอย่างจริงจัง ปลายนิ้วกดลงบนมุมปากของอีกฝ่ายเบา ๆ ตัวยางเย็นเฉียบ ท่วงท่าอ่อนโยนยิ่ง
ทาเสร็จแล้ว เขาชักมือกลับ รับประกันอย่างหนักแน่น "ผู้น้อยจะไม่ทำให้เจ้านายบาดเจ็บอีก"
ซูอู๋ตู้กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมา
"จืออีจะตามใจข้าเช่นนี้ตลอดไปหรือไม่"
"ขอรับ"
……
ยามค่ำ พวกเขานอนร่วมกันบนเตียงในโรงเตี๊ยม เปลเด็กตั้งอยู่ข้างเตียง เด็กน้อยทั้งสองหลับลึก
ซูอู๋ตู้นอนตะแคงมองคนข้างกาย พลางเอ่ยไปด้วยอย่างไม่จริงจังนัก "งานเลี้ยงวิวาห์ต้องจัดเต็มพิกัดสูงสุด เรื่องแจกใบเชิญให้ป้าม่อจัดการ นางรู้จักคนมาก ผู้คนมากหน่อยจะได้ครึกครื้น"
ซูจืออีนอนหงาย มือทั้งสองวางแนบข้างลำตัว สายตาจับจ้องเพดานม่าน
"อืม"
"ชุดวิวาห์ต้องจ้างช่างปักหลายคนมาทำ เจ้าชอบแบบไหน"
ซูจืออีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "…เจ้านายเป็นผู้ตัดสินเถิดขอรับ"
ซูอู๋ตู้หันมามองเขาแวบหนึ่ง "เช่นนั้นเจ้าก็สวมชุดเจ้าสาว แล้วคลุมผ้าคลุมหน้าเสียเลยดีหรือไม่"
ซูจืออีครั้งนี้มิได้ส่งเสียง ไม่รู้ว่าเต็มใจหรือไม่เต็มใจ
ซูอู๋ตู้หัวเราะแผ่วเบา ไม่ถามต่อ ในใจมีแนวทางแล้ว
เขาพูดตั้งแต่รายการอาหารงานเลี้ยงไปจนถึงการจัดที่นั่งของแขกเหรื่อ…
ราวกับเรื่องเหล่านี้คิดอยู่ในใจมานาน ในที่สุดก็มีโอกาสพูดออกมาเสียที
ซูจืออีฟังเงียบ ๆ ตอบรับเป็นครั้งคราว
เขานึกถึงวันวาน นึกถึงช่วงเวลาที่ทำได้เพียงมองเจ้านายจากในเงามืด
บัดนี้เขานอนอยู่เคียงข้างคนผู้นี้ ฟังเขาเล่าถึงสิ่งที่จะทำร่วมกัน