ซูจืออีเก็บดาบกลับเข้าฝัก ก้มหน้าลง "ผู้น้อยล่วงเกินแล้ว"
ซูอู๋ตู้ส่งเสียง "อืม" แล้วพับพัดเก็บ "จืออีคิดว่า ใครเป็นฝ่ายชนะ"
หากเป็นการประลองทั่วๆ ไป ซูจืออีคงตอบว่าเจ้านายชนะอย่างไม่ลังเล แต่พอนึกถึงรางวัลเดิมพันนั้น... เขาไม่กล้าเอ่ยปาก
ซูอู๋ตู้หัวเราะออกมา "แน่นอนว่าจืออีชนะ ฝีมือสู้ไม่ได้ ข้าน้อยยอมแพ้"
ซูจืออีแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูอู๋ตู้เอ่ยชมโดยไม่หวงคำ "จืออีสมเป็นจืออี ประลองกับเจ้าสักครั้ง ช่างสดชื่นสะใจยิ่งนัก"
"ขอบพระคุณเจ้านาย"
ความจริงตอนนี้เขายังฟื้นสภาพร่างกายและระดับฝีมือกลับมาไม่เต็มที่ แต่เขาไม่พูดถึงเรื่องนี้
ซูอู๋ตู้ถอนหายใจ แววตาเจือแววไม่ค่อยพอใจ "ในเมื่อข้าแพ้ ต่อไปก็ปล่อยให้ข้าตรากตรำอยู่ฝ่ายเดียวเถิด จืออีคอยเสวยสุขก็พอ"
ขนตาของซูจืออีสั่นระริก เขาหลุบตาลง ไม่รู้ว่าควรรับคำเช่นไร
แน่นอน ท่านเจ้าสำนักผู้นั้นพอขึ้นเตียงแล้วไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญาเสมอไป เพราะองครักษ์เงาผู้นั้นตามใจเขาเกินไป ให้ทำอะไรก็ทำ โดนรังแกก็ยังไม่รู้ตัว
ในที่มืด จือซือก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน เกือบไปแล้ว ในที่สุดก็จบสักที เมื่อครู่ตอนที่ดาบของจืออีใกล้จะแทงถึงตัวเจ้านาย หัวใจเขาแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
เขาเองนี่แหละคือคนเดียวที่บาดเจ็บจากการประลองครั้งนี้
มิน่าล่ะคนอื่นถึงเตือนให้เขาช่วงนี้ระวังตัวเวลาเข้าเวร เขาแค่พักรักษาตัวอยู่ไม่กี่วัน เรื่องข้างนอกมันพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินขนาดนี้แล้วหรือ