เขากลับเอ่ยปากพูดจริง ๆ
“ครั้งหนึ่งในอดีต นายท่านถูกคนกลุ่มหนึ่งไล่ล่า ตกแม่น้ำ” น้ำเสียงเขาราบเรียบ เหมือนเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตน
“ตอนนั้นผู้น้อยถูกดาบฟันที่หน้าท้องหนึ่งแผล เนื้อพลิกออกมา ขาข้างหนึ่งหัก กระดูกแทบจะทะลุออกมา”
“แล้วยังไงต่อ”
“……ผู้น้อยกระโดดลงไปตามหาทันที แต่วาสนาไม่ดี หาอยู่นานกว่าจะพบ พยายามสุดชีวิตลากนายท่านขึ้นจากน้ำ ตอนนั้นนายท่านสำลักน้ำ หยุดหายใจไปแล้ว”
น้ำเสียงเขาเริ่มสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
“ผู้น้อยก็คิดว่า หากนายท่าน…… เช่นนั้นผู้น้อยก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีก”
ซูอู๋ตู้นึกขึ้นได้แล้ว
เรื่องนั้นเกิดในปีที่สองหลังจากเขาสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนัก เขาถูกคนไล่ล่าตกแม่น้ำ ฟื้นขึ้นมาก็อยู่ที่ที่ทำการแล้ว
รู้เพียงว่าองครักษ์เงาพาตัวกลับมา มิได้สืบว่าเป็นผู้ใดในครั้งนั้น
ที่แท้ก็คือเขา
ซูอู๋ตู้พยักหน้า “นี่นับเป็นหนึ่งเรื่อง ยังมีอีกหรือไม่”
ซูจืออีก็เล่าอีกมากมายอย่างขาด ๆ หาย ๆ
ทุกเรื่องทุกราว เขาจำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ซูอู๋ตู้ก็ค่อย ๆ ปะติดปะต่อที่มาของรอยแผลเต็มร่างนั่นได้
แผลเป็นทุกแห่ง ล้วนรับแทนเขา
หัวใจเขาเจ็บหนึบ เหมือนถูกคนบีบรัด แล้วค่อย ๆ บิดทีละน้อย
แต่น้ำเสียงของซูจืออีกลับเรียบเฉยตลอด เหมือนเล่าอดีตของคนอื่น เหมือนบาดแผลเหล่านั้นมิได้เกิดบนร่างของตนเอง
เมื่อเขาหยุดพูด ซูอู๋ตู้ก็เอ่ยเสียงต่ำ “ข้ารู้แล้ว จืออีต้องทนทุกข์มากมาย ถึงปกป้องข้าได้โดยสวัสดิภาพ”