ซูจืออีเม้มริมฝีปาก แล้วยื่นมือไปรับถ้วยยามา "ผู้น้อยดื่มเองขอรับ"
ซูอู๋ตู้ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยมือให้ถ้วยแก่เขา
ซูจืออีดื่มยาหมดในไม่กี่อึก แม้แต่คิ้วยังไม่ขมวด ท่าทางเหมือนดื่มน้ำเปล่า
ซูอู๋ตู้รับถ้วยเปล่ากลับคืนมา มืออีกข้างหนึ่งไม่รู้หยิบมาจากไหนได้เป็นแผ่นกลมเล็กสีขาวชิ้นหนึ่ง มาแตะที่ริมฝีปากของซูจืออี
ซูจืออียังไม่ได้สติ อ้าปากอมเข้าไป กลิ่นนมและรสหวานกระจายไปทั่วปาก เข้มข้นมาก เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกินมาก่อน
เขาได้แต่กัดลองชิม เคี้ยวไปสอง-สามครั้ง เพิ่งรู้ว่าคราวนี้ไม่ใช่ยาลูกกลอน เงยหน้ามองซูอู๋ตู้ ในแววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
ซูอู๋ตู้ยิ้มน้อยๆ วางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะเล็ก
"ตอนเด็กๆ ข้ากลัวรสขมมาก ท่านพ่อจึงให้คนเอาน้ำนมและน้ำตาลทรายขาวผสมกัน ทำลูกอมนมพวกนี้ขึ้นมามากมาย จิบยาคำหนึ่ง ก็กินได้แผ่นหนึ่ง"
เขานึกถึงอะไรขึ้นมา สีหน้าคล้ายจะหวนอาลัย "ข้าอยากกินมากกว่านี้สักสอง-สามแผ่น ก็เลยแกล้งจิบทีละนิดๆ แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งทำเช่นนั้น ยายิ่งขม คราวหน้าจะยิ่งต่อต้านการดื่มยา"
เขาหันไปมองซูจืออี "จนถึงตอนนี้ บางครั้งข้าก็ยังให้ห้องครัวทำเอาไว้บ้าง กินเล่นเป็นของว่าง"
ซูจืออีเข้าใจความหมายของเขาแล้ว หลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา "ผู้น้อยไม่กลัวรสขม... ต่อให้ไม่มีลูกอมนม ก็จะดื่มยาขอรับ"
ท่วงท่าเคร่งขรึมเอ่ยว่า "ข้าไม่กลัวรสขม" เช่นนั้น ทำให้ซูอู๋ตู้รู้สึกว่าน่าสนใจยิ่ง น่า... เอ็นดูยิ่ง