"ท้องแฝดงั้นรึ?!" เสียงของม่อพั้นพั่นดังขึ้นทั้งเสียง ดวงตาเบิกกว้างจนกลม
ซูอู๋ตู้พยักหน้า
"แล้วเหตุใดเพิ่งบอกข้า?!"
"ท่านเองก็มิได้ถาม"
ม่อพั้นพั่นมองเขาขแก "เจ้ามีปากเอาไว้แค่ยั่วโมโหข้ารึ?"
ซูอู๋ตู้ยิ้มออกมา หาได้ต่อปากต่อคำกับนางอีก "ท่านรีบไปเตรียมเถิด ผ้าห่อตัวนี้เย็บยากลำบาก ลำบากป้าม่อต้องเร่งมือหน่อย"
ม่อพั้นพั่นทำเสียง "จะๆ" ในลำคอ พลางพึมพำ "อีกเดี๋ยวข้าก็จะได้เป็นยายแล้ว" ม้วนผังลายนั้นขึ้นอย่างทะนุถนอม สอดกลับเข้าแขนเสื้อ เดินจากไปด้วยสีหน้าเบิกบาน
ซูอู๋ตู้มองนางก้าวออกจากประตู ส่ายหน้า
ฝีมือเย็บปักของป้าม่อนั้นเอาแน่เอานอนมิได้เสมอ สำเร็จออกมาเช่นไรก็สุดแต่โชค ยามเด็กเคยเย็บถุงแพรกับเสื้อผ้าให้เขา ท่านพ่อเห็นทีไรต้องเงียบงันไปนาน สุดท้ายยัดใส่มือเขา ยังต้องกำชับ "เก็บให้ดี อย่าให้หาย"
เวลานั้นไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อแสดงท่าทีเช่นนั้น บัดนี้กระจ่างแก่ใจแล้ว
สิ่งของหาใช่สาระไม่ ทว่าความรู้สึกที่มีผู้คอยห่วงใยนั้นช่างอบอุ่นนัก
เพียงหวังว่าผ้าห่อตัวนั้นจะอย่าให้ลมรั่ว จะดูอัปลักษณ์ไปบ้างก็แล้วไป…
แต่ม่อพั้นพั่นก็ช่วยเตือนสติให้เขานึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง ตลอดช่วงนี้ธุระมากมายล้นมือ ยังมิทันเตรียมข้าวของเครื่องใช้สำหรับเมื่อบุตรทั้งสองออกมาลืมตาดูโลก
ต่อให้เป็นบิดาครั้งแรก ทว่าการละเลยเช่นนี้ ก็ไม่สมควรอย่างยิ่ง
————