ทั้งสองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดเรียบง่าย แล้วจึงไปยังห้องด้านข้างทิศตะวันตกด้วยกัน
ม่อพั้นพั่นกำลังนั่งอยู่ข้างเปล มือเขย่ากลองตุ๊กแก ปากก็ฮัมเพลงเล็ก ๆ อย่างไม่เป็นจังหวะ
เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา นางก็ลุกขึ้นทันที โยนกลองตุ๊กแกในมือทิ้งข้าง ๆ แล้วสาวเท้าเข้ามาหา
“เป็นยังไงบ้าง? เป็นยังไงบ้าง? รอจนข้าแทบขาดใจ แต่ก็ไม่กล้าไปไหน!”
“ทุกอย่างราบรื่น” ซูอู๋ตู้กล่าว “หูกวงเอี๋ยนอยู่ที่คุกใต้ดินแล้ว”
ม่อพั้นพั่นถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วทำเสียง“เฮ้อ”สองครั้ง “ไอ้เฒ่านั่นในที่สุดก็ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของพวกเราเสียที”
ซูอู๋ตู้ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าไม่อาจบอกได้ว่ายินดีหรือโกรธ “ป้าม่อ จ้าวเซิงตายแล้ว”
เมื่อได้ฟัง ม่อพั้นพั่นก็เบิกตาโต “เจ้าเลยถือโอกาสสังหารมันเสียตอนชุลมุนเพื่อระบายโทสะงั้นรึ? ทำได้แนบเนียนหรือไม่? มีใครเห็นหรือเปล่า?”
“…ป้าม่อ ข้าไม่ใช่ท่านนะ” ซูอู๋ตู้อธิบาย “เขาถูกคนฆ่าตายระหว่างการต่อสู้ชุลมุน”
ม่อพั้นพั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา บทสรุปเช่นนี้ถือว่ากรรมตามสนอง แต่นางก็ด่าอะไรไม่ออก
สุดท้ายก็ได้แต่โบกมือ “พวกเจ้าดูลูก ๆ เองเถิด ข้าลุ้นระทึกมาทั้งวันแล้ว จะไปพักสักหน่อยแล้ว”
“ป้าม่อลำบากแล้ว”
ม่อพั้นพั่นหันหลังเดินออกจากประตูโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ผิดกับช่วงก่อนหน้าที่เด็ก ๆ เพิ่งเกิดใหม่นางวิ่งแจ้นมาดูพวกเขาทุกวันอย่างไม่อาจรอได้
ซูอู๋ตู้นั่งลงข้างเปล เด็กทั้งสองมองเห็นพวกเขาก็เหมือนจะร้องไห้ เขายื่นมือไปตบเบา ๆ ที่แก้มเล็ก ๆ ของทั้งคู่ ซูถีฝืนกลั้นได้สำเร็จ ไม่ร้องไห้ออกมา