หลังจากจ้าวซานเหออยู่ในมิติเกือบ 60 ชั่วโมง กินอาหารไป 8 มื้อ ในที่สุดฟ้าข้างนอกก็สว่าง
เขาเตะฟืนแห้งบนพื้นอย่างหงุดหงิด สีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะถ่มน้ำลายออกมาอย่างอดไม่ได้
“ดูท่าช่วงนี้คงต้องยอมลำบากสักหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นเสบียงคงไม่พอกินแน่!”
ใช่ แม้อยู่ในมิติจะไม่ต้องทนหนาว แต่เนื้อกับแป้งและข้าวสารที่กวนเถี่ยซานให้เขามาก็ใกล้หมดแล้ว
แต่ก็มีข่าวดีอยู่บ้าง
เขาพักฟื้นอยู่ในมิติมาหลายวัน กินอิ่ม ไม่ต้องทนหนาว พอว่างก็ออกกำลังกายเสียหน่อย ร่างกายจึงไม่อ่อนแอเหมือนก่อนที่แค่ลมพัดก็แทบล้มอีกแล้ว
“ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!”
เสียงตี “ระฆังเหล็ก” ปลุกหมู่บ้านเขาซานให้ตื่นจากนิทราในยามเช้า ถึงเวลาต้องออกไปทำงานแล้ว
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ช่วงนี้งานหลักของกองผลิตคือขุดคลองส่งน้ำและซ่อมเขื่อน เพื่อป้องกันน้ำท่วมไร่นาเมื่อน้ำแข็งละลายในฤดูใบไม้ผลิ
เพราะปีนี้หิมะตกหนักเกินไปหน่อย
ขุดร่องน้ำในฤดูหนาวไม่ใช่งานที่น่าทำสักเท่าไร อีกทั้งจ้าวซานเหอก็เป็นคนที่ถูกกีดกันในกองผลิต ต่อให้ทำงานเท่ากับคนอื่น คะแนนแรงงานที่ได้ก็ยังน้อยที่สุด
เพราะอย่างนั้น เขาถึงไม่คิดจะโง่ไปทำงานอีก
วันนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ นั่นก็คือหาซื้อเมล็ดพันธุ์!
เขาจะนั่งกินจนหมดแล้วรอให้ครอบครัวพ่อตาคอยช่วยเหลือไม่ได้ มีเพียงการปลูกพืชให้เต็มพื้นที่ในมิติเท่านั้น ที่จะเป็นหลักประกันให้เขาอยู่รอดในยุคยากลำบากนี้
คิดครู่หนึ่ง เขาก็หยิบเนื้อออกมาจากมิติ 2 เหลี่ยง แล้วหาผ้าสะอาดมาห่อไว้
ทันทีที่เปิดประตู ลมหนาวก็พัดวูบจนเขาสั่นสะท้าน จ้าวซานเหอรู้ดีว่าจะไปไหน จึงมุ่งหน้าไปยังบ้านชาวบ้านหลังหนึ่งทางตะวันตกของหมู่บ้าน
เขาจำได้ว่าพืชผลในแปลงส่วนตัวของบ้านนี้มีหลายอย่าง น่าจะตรงกับที่เขาต้องการ
เขาเคาะประตู หญิงชราคนหนึ่งเดินออกมา พอเห็นจ้าวซานเหอ คิ้วของเธอก็ขมวดทันที
“ซานเหอนี่เอง ทำไมไม่ไปทำงานล่ะ? ไม่หาเสบียงให้ตัวเองแล้วหรือไง?”
ก่อนหน้านี้จ้าวซานเหอเคยมาขอยืมเสบียงจากเธอ พอเห็นเขาอีกครั้ง หญิงชราจึงคิดเป็นอย่างแรกว่าเขาคงมาขอยืมอีก
แต่ยุคนี้บ้านไหนก็มีเสบียงไม่มาก เธอถึงได้พูดกระทบตั้งแต่เจอหน้า
จ้าวซานเหอจะฟังความหมายแฝงในคำพูดของเธอไม่ออกได้อย่างไร แต่เขาไม่ถือสา เพียงยิ้มแล้วตอบว่า
“ป้าหวัง สบายใจได้ครับ ผมไม่ได้มาขอยืมเสบียง”
เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้มาขอยืม ริ้วรอยบนใบหน้าหญิงชราก็คลายลงไม่น้อย “แล้วมาหาป้าตอนนี้มีธุระอะไรล่ะ?”
จ้าวซานเหอไม่อ้อมค้อม หยิบเนื้อที่ห่อด้วยผ้าออกมาตรง ๆ
“ป้าหวัง ที่บ้านมีเมล็ดพันธุ์พืชไหมครับ? ผมอยากเอาเนื้อ 2 เหลี่ยงนี้มาแลกสักหน่อย”
“ไอ้หนู นี่ไปเอาเนื้อมาจากไหน?”
ดวงตาของหญิงชราพลันเป็นประกาย เธอเข้ามาดูเนื้อกวางชิ้นนั้นใกล้ ๆ
“นี่มัน...เนื้อกวางตากแห้ง ของดีเลยนะ!”
“มาหาป้าถูกคนแล้ว ที่บ้านมีเมล็ดข้าวโพด ข้าวฟ่าง ผักกาดขาว ถั่วเหลืองอะไรพวกนี้เก็บไว้หมด อยากแลกอะไรล่ะ?”
“ขออย่างละนิดหน่อยครับ” จ้าวซานเหอเห็นพริกแห้งสีแดงสดที่ป้าหวังแขวนไว้ใต้ชายคา ดวงตาก็เป็นประกาย “ป้าหวัง ขอพริกนั่นด้วยนะครับ”
“ซานเหอ รอเดี๋ยวนะ ป้าไปเอามาให้”
หญิงชราหันไปห้องข้าง ๆ ไม่นานก็ถือห่อผ้าเล็ก ๆ เดินกลับออกมา
“ป้าห่อเมล็ดพืชแต่ละอย่างให้เธอมานิดหน่อย พอปลูกแปลงส่วนตัวได้เต็มแน่นอน แต่ห้ามเอาไปกินเป็นเสบียงล่ะ!”
“ป้าสบายใจได้ครับ เรื่องนี้ผมรู้”
จ้าวซานเหอรับห่อผ้ามาเปิดดู ข้างในมีฝักข้าวโพดอยู่สิบกว่าฝัก ส่วนเมล็ดพันธุ์ชนิดอื่นก็ห่อแยกเป็นห่อเล็ก ๆ ด้วยกระดาษ
พูดตามตรง ถ้าเอาเนื้อไปแลกเสบียงอย่างเดียว เนื้อกวาง 2 เหลี่ยงแลกของพวกนี้ก็นับว่าขาดทุนอยู่บ้าง แต่เมล็ดพันธุ์ที่ชาวบ้านเก็บไว้ปลูกในแปลงส่วนตัวล้วนผ่านการคัดเลือก เป็นเมล็ดจากพืชที่มีลักษณะดี
เมล็ดพันธุ์ห่อเล็ก ๆ นี้ปลูกแปลงส่วนตัวของครอบครัวหนึ่งได้เต็มสบาย
ส่วนเนื้อในมือจ้าวซานเหอได้มาอย่างไร ป้าหวังก็ไม่อยากซักไซ้ ขอแค่ได้กินเข้าท้องตัวเองแล้ว จะไปสนว่ามาจากไหน ทำให้เธอคายออกมาได้หรือไง?
หลังแลกเมล็ดพันธุ์เสร็จ จ้าวซานเหอกลับบ้านแล้วเข้าไปในมิติระบบทันที
พืชอย่างข้าวโพด ถั่วเหลือง ข้าวฟ่าง ผักกาดขาว มันฝรั่ง และต้นหอม ไม่ต้องเพาะกล้าเป็นพิเศษ แค่หาที่เหมาะ ๆ แล้วปลูกลงไป รอให้ต้นกล้างอกค่อยถอนแยกก็ได้
ส่วนพริกกับมันเทศสองอย่างนี้ ต้องเพาะกล้าก่อน
แน่นอนว่าจ้าวซานเหอถามวิธีเพาะกล้าจากป้าหวังจนเข้าใจแล้ว ขอแค่ควบคุมอุณหภูมิ ความชื้น และแสงสว่างในพื้นที่ของมิติตามที่ป้าหวังบอกก็พอ
พูดตามตรง ถ้าในมิติไม่ได้ปรับเปลี่ยนทุกอย่างได้ตามใจนึก ต่อให้เขาลงมือปลูกเองก็คงทำไม่ไหวจริง ๆ
พืชเหล่านี้นอกจากผักกาดขาวแล้ว พืชชนิดอื่นใช้เวลาราว 4 เดือนกว่าจะโต หรือประมาณ 120 วัน
ระยะเวลา 120 วันคือ 4 เดือน เกือบครึ่งปี แต่สำหรับจ้าวซานเหอแล้ว มันก็แค่ 12 วันเท่านั้น พอเก็บเกี่ยวรุ่นนี้แล้วปลูกรุ่นถัดไป เขาก็จะมีเสบียงกินไม่หมด
ในช่วงสามปีที่ยากลำบากที่สุดนี้ มีบ้านไหนกล้าพูดแบบนั้นบ้างล่ะ!
จ้าวซานเหอมองคันแปลงใหม่หลายแถวที่ปรากฏขึ้นในมิติ ใจฮึกเหิมขึ้นมาเต็มเปี่ยม แต่พอสายตาเลื่อนไปยังบ่อน้ำหน้าประตู เขาก็ขมวดคิ้ว
ในฐานะนักตกปลาตัวยง จะยอมให้บ่อน้ำหน้าบ้านไม่มีปลาได้ยังไง?
นี่มันเป็นความอับอายของนักตกปลาชัด ๆ!
ต้องรีบไปหาปลามาปล่อยในบ่อให้ได้!
พอคิดเช่นนั้น จ้าวซานเหอก็ขยับความคิด บ่อน้ำหน้าประตูก็เปลี่ยนแปลงไป
ตาน้ำพุถูกแยกออกมาต่างหาก กลายเป็นต้นน้ำของบ่อ ต่อให้เขาเลี้ยงปลาไว้ในบ่อ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะดื่มน้ำที่ปลาใช้เป็นที่อาบน้ำ
จ้าวซานเหอพยักหน้าพอใจ แล้วไม่อยู่ในมิติต่อ
กะเวลาแล้ว พ่อตาราคาถูกของเขาน่าจะมาได้แล้ว
เป็นอย่างที่คิด หลังจากเขาออกจากมิติได้ไม่นาน กวนเถี่ยซานร่างสูงใหญ่ราวหอเหล็กก็ปรากฏตัวที่หน้าบ้าน ด้านหลังยังมีร่างสูงโปร่งติดตามมาด้วย เป็นกวนเหรินตงนั่นเอง
เมื่อเห็นจ้าวซานเหอที่ทั้งสีหน้าและสภาพร่างกายต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง กวนเถี่ยซานก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด กวนเหรินตงเองก็มองเขาอยู่หลายครั้ง
ทั้งคู่ไม่เข้าใจว่า แค่ไม่ได้เจอกันคืนเดียว ทำไมคนคนหนึ่งถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
กวนเถี่ยซานจ้องจ้าวซานเหอด้วยตาโต ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ลูกเขย นี่ไปกินยาเซียนมาหรือไง?”
“ยาเซียนอะไรล่ะครับ แค่จู่ ๆ ก็มีคนในครอบครัวเป็นห่วง แถมยังกินอิ่ม ร่างกายเลยรู้สึกสบายขึ้นเยอะ”
จ้าวซานเหอพูดโกหกหน้าตาย หลอกกวนเถี่ยซานกับลูกสาวที่เป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อยได้อย่างง่ายดาย
กวนเถี่ยซานพยักหน้า “ไปกันเถอะ พ่อจะพาไปหาหัวหน้ากองผลิต คุยเรื่องงานแต่งของลูกกับเหรินตง”
จ้าวซานเหอพยักหน้ารับ แล้วก้าวตามทั้งสองคนไป
ชาติที่แล้วจ้าวซานเหอเป็นนักตกปลาตามแหล่งธรรมชาติ มีประสบการณ์กลางแจ้งมากมาย เขาย่อมรู้ว่าต้นสายน้ำผึ้งคืออะไร
ต้นสายน้ำผึ้ง หรือที่เรียกกันว่าดอกสายน้ำผึ้ง เป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไปในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สายน้ำผึ้งเป็นเถาวัลย์ไม่กี่ชนิดที่ผ่านฤดูหนาวกลางแจ้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้ ทนหนาว แข็งแรง และอึด ยิ่งอากาศหนาวก็ยิ่งสดชื่น ดูจะเข้ากับว่าที่ภรรยาของเขาไม่น้อย