ตีหนึ่ง
โรงงานยายังคงเปิดไฟสว่างจ้า
เจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่งวิ่งกลับมาที่โรงงานด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น ก่อนจะตบกระดาษคำนวณหลายแผ่นลงบนโต๊ะ แล้วหอบหายใจอย่างหนัก
“รีบตรวจสอบซ้ำเดี๋ยวนี้!”
“นี่คือแผนที่สหายลู่หยวนทิ้งไว้ก่อนหมดสติ!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคหลายคนขยับเข้ามาล้อมโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นคราบเลือดที่แห้งกรังบนกระดาษ ห้องที่กำลังอื้ออึงก็เงียบลงทันที
หัวหน้าวิศวกรไม่ได้ยอมรับแผนทันทีเพียงเพราะคนเสนอเป็นดอกเตอร์ที่กลับมาจากต่างประเทศ
เขาสวมแว่น แล้วเริ่มตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียดตั้งแต่ชุดแรก
ค่าความแรงเริ่มต้น ระยะเวลาการทำให้เป็นกรด…
บันทึกทีละหน้า ๆ ถูกนำมาเรียงใหม่
ข้อสรุปข้างต้นคือ ยิ่งรอนาน ความสูญเสียก็ยิ่งมาก!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
“การคาดการณ์ของสหายลู่มีโอกาสถูกต้องมาก!”
หัวหน้าวิศวกรกลับเงยหน้าขึ้นทันควัน แล้วจ้องอีกฝ่ายพร้อมกล่าวเสียงเข้ม
“มีโอกาส?”
“ยานี่ต้องฉีดเข้าไปในร่างกายคน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราตัดสินใจโดยอาศัยแค่ ‘มีโอกาส’ กัน?”
เขาชี้ไปยังกระดาษคำนวณเปื้อนเลือด สูดหายใจลึก ๆ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของกระดาษแผ่นนั้น ก่อนกล่าวเสียงต่ำ
“เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อหาทางให้เรา”
“เรายิ่งต้องไม่เอาผลที่ยังไม่ได้พิสูจน์ไปหลอกเขา!”
“เตรียมการทดลองเปรียบเทียบ”
“ใช้สารละลายหมักชุดเดียวกัน แบ่งเป็นสองส่วน!”
กลุ่มหนึ่งใช้กระบวนการเดิมต่อไป
อีกกลุ่มใช้วิธีที่ลู่หยวนเสนอ โดยเตรียมอุปกรณ์ไว้ล่วงหน้า ใช้อ่างน้ำแข็งผสมเกลือเพื่อลดอุณหภูมิชั่วคราว และพยายามลดเวลารอให้สั้นที่สุด
ทุกคนในโรงงานยาถูกเรียกให้ลุกขึ้นมาทำงาน
ขนย้ายก้อนน้ำแข็ง ชั่งเกลือ
บางคนเฝ้าอุปกรณ์ คอยตรวจจุดเชื่อมต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีใครกล้าพลาด เพราะยังมีคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล กำลังรอฟังผล!
แม้ชีวิตจะใกล้ถึงปลายทางแล้ว
เขาก็ยังสั่นเทาเขียนข้อมูลแต่ละบรรทัดลงไป คราบเลือดสีดำคล้ำบนกระดาษนั้น คงเจ็บปวดมากแค่ไหนกันนะ?
เพราะอย่างนั้น พวกเขาจะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด!
ตีสาม
การทดลองเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ชุดที่ใช้กระบวนการเดิมถูกปล่อยไว้ในภาชนะตามปกติ
ส่วนชุดใหม่ อุปกรณ์ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า เมื่อจัดการสารละลายยาเสร็จก็นำไปแช่อ่างน้ำแข็งผสมเกลือทันที
ทั้งโรงงานเหลือเพียงเสียงเครื่องมือทำงาน
ทุกคนจ้องนาฬิกาเขม็ง
สิบนาที หนึ่งชั่วโมง…
เมื่อขอบฟ้าเริ่มสว่างรำไร ผลการตรวจของชุดแรกก็ออกมาในที่สุด
เจ้าหน้าที่เทคนิคผู้รับผิดชอบการคำนวณก้มมองแวบหนึ่ง แล้วตัวแข็งค้างอยู่กับที่
คนข้าง ๆ รอจนร้อนใจ อดเร่งไม่ได้
“เป็นยังไงบ้าง?”
“พูดอะไรสักทีสิ!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคไม่ตอบ เขาเก็บตัวอย่างใหม่ ตรวจสอบ แล้วคำนวณตัวเลขตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ทำราวกับคนเสียสติ
แต่มือที่จับปากกากลับสั่นไม่หยุด
หัวหน้าวิศวกรใจหายวาบ รีบถามขึ้น
“มีปัญหาเหรอ?”
เจ้าหน้าที่เทคนิคเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงเปลี่ยนไป หอบหายใจหนักราวกับวัว
“ไม่ใช่ปัญหา!”
“แต่มันดีขึ้น!”
“สารออกฤทธิ์ที่กู้คืนได้จากกระบวนการใหม่สูงกว่ากระบวนการเดิม 38 เปอร์เซ็นต์!”
“เกือบ 40 เปอร์เซ็นต์เลยนะ!!!”
โครม!!!
ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งโรงงานก็ระเบิดความดีใจขึ้นมาพร้อมกัน!
เจ้าหน้าที่เทคนิคที่วิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลกำกระดาษคำนวณแน่น น้ำตาเอ่อขึ้นมาในพริบตา
ลู่หยวนคำนวณถูกแล้ว!
ชายหนุ่มที่แทบจับปากกาไม่อยู่คนนั้น นักเรียนต่างชาติที่มีใจมุ่งมั่นจะตอบแทนประเทศชาติ
เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้
แต่กลับช่วยพวกเขากู้คืนยาได้เกือบ 40 เปอร์เซ็นต์!!!
เกือบ 40 เปอร์เซ็นต์นี้หมายถึงยาเพนิซิลลินที่ส่งไปโรงพยาบาลได้มากขึ้น และยังหมายถึงผู้ป่วยที่ได้รับการรักษามากขึ้นด้วย!
“รีบโทรไปโรงพยาบาล!”
“บอกสหายลู่ว่าเราทำสำเร็จแล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน!”
หัวหน้าวิศวกรตวาดเสียงดัง กดเสียงโห่ร้องของทุกคนให้สงบลง
ทุกคนหันไปมองเขาอย่างงุนงง
หัวหน้าวิศวกรหยิบกระดาษคำนวณขึ้นมา สูดหายใจลึก ๆ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอีกครั้ง แล้วชี้ไปยังประโยคสุดท้ายที่ลู่หยวนเขียนทิ้งไว้
“สหายลู่หยวนกำชับไว้อย่างไร?”
“ได้ผลครั้งเดียว ยังต้องเปลี่ยนวัตถุดิบอีกชุดเพื่อทดสอบซ้ำ!”
“เขาป่วยหนักขนาดนั้นแล้วยังไม่ลืมเตือนเราว่าอย่าเข้าใจผิดว่าความบังเอิญคือความสำเร็จ”
“ตอนนี้เรามีสิทธิ์อะไรไปแจ้งข่าวดี?”
“เรามีสิทธิ์อะไรมาโห่ร้องดีใจกับผลลัพธ์แค่นี้?”
โรงงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หัวหน้าวิศวกรสั่งเสียงเข้ม
“เตรียมการทดลองชุดที่สอง!”
“ก่อนจะได้ผลซ้ำ ห้ามใครไปรบกวนทางโรงพยาบาลเด็ดขาด!”
สภาพของสารละลายหมักชุดที่สองแตกต่างจากชุดแรก
ไม่นานหลังเริ่มการทดลอง ข้อมูลหลายชุดก็เริ่มผันผวน
หัวใจของทุกคนกลับมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง
ทุกคนกลัวว่าผลจากชุดแรกจะเป็นเพียงความบังเอิญ จึงทำได้แค่เฝ้าอยู่ข้างอุปกรณ์ รอผลสุดท้ายต่อไป
สิบโมงเช้า
การตรวจครั้งที่สองเสร็จสิ้น
เจ้าหน้าที่เทคนิคนำข้อมูลของกระบวนการใหม่และเก่ามาเขียนลงบนกระดานดำ
กระบวนการเก่ายังคงมีการสูญเสียอย่างเห็นได้ชัด
แม้การปรับปรุงของกระบวนการใหม่จะไม่ถึง 38 เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังสูงกว่า 35 เปอร์เซ็นต์!
ผลการทดลองทั้งสองครั้งยืนยันตรงกัน!
คราวนี้ทั้งโรงงานกลับไม่ได้โห่ร้องดีใจในทันที
ทุกคนจ้องตัวเลขบนกระดานดำ ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ
หัวหน้าวิศวกรถอดแว่น ยกมือเช็ดหางตา แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า
“เขียนรายงาน”
“นี่คือวิธีการที่สหายลู่หยวนใช้เวลาอันมีค่าของเขาแลกมาเพื่อประเทศชาติ”
“เสนอให้นำวิธีใหม่นี้ไปใช้ในกระบวนการทดลองผลิตขั้นต่อไปทันที!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคคนนั้นหยิบรายงานขึ้นมา แล้วหันหลังวิ่งไปโรงพยาบาลทันที
……
ในโรงพยาบาล
ประตูห้องฉุกเฉินเพิ่งเปิดออก
แม้ลู่หยวนจะได้สติแล้ว แต่ใบหน้าก็ยังซีดจนน่าตกใจ
หมอไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปรบกวน เจ้าหน้าที่เทคนิคจึงทำได้เพียงกอดรายงานนั่งรออยู่ตรงทางเดิน
กระทั่งพยาบาลแจ้งว่าลู่หยวนฟื้นแล้ว เขาถึงลุกพรวดขึ้นมา
ประตูห้องถูกผลักเปิดเบา ๆ
เจ้าหน้าที่เทคนิคเตรียมคำพูดมาแสดงความยินดีไว้เต็มอก
แต่พอเห็นลู่หยวนสอดสายให้ออกซิเจน แขนมีรอยเข็มเต็มไปหมด ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ
เขาอ้าปากค้างอยู่นานแสนนาน…
สุดท้ายกลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ลู่หยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเจ้าหน้าที่เทคนิคที่อยู่ข้างเตียง แล้วถามเป็นคำแรกว่า
“ชุดที่สอง…ได้ผลซ้ำไหม?”
น้ำตาของเจ้าหน้าที่เทคนิคไหลลงมาทันที
เขาพยักหน้าแรง ๆ ตอบทั้งสะอื้น
“ได้!”
“สำเร็จติดต่อกันสองครั้ง!”
“ครั้งแรกเพิ่มขึ้น 38 เปอร์เซ็นต์ ครั้งที่สองเพิ่มขึ้น 35 เปอร์เซ็นต์!”
“สหายลู่ คุณหาทางถูกแล้ว!”
“คุณช่วยพวกเรากู้คืนยาได้เกือบ 40 เปอร์เซ็นต์เต็ม ๆ!”
โจวหมิงชวนหันหน้าหนีทันที กัดริมฝีปากแน่น พึมพำซ้ำไปซ้ำมา
“สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว”
เสิ่นหวยหมิงผ่อนลมหายใจยาว กำปั้นที่เกร็งแน่นมาตลอดทั้งคืนคลายลงในที่สุด
บนใบหน้าซีดขาวของลู่หยวนเองก็มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น
และในวินาทีนั้นเอง
เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
【ปรับปรุงกระบวนการสกัดยาเพนิซิลลินเสร็จสมบูรณ์!】
【ผลงานผ่านการตรวจสอบอิสระสองครั้งแล้ว!】
【รางวัลระยะนี้: อายุขัย 7 วัน!】
เจ็ดวัน!
สำหรับคนทั่วไปก็แค่หนึ่งสัปดาห์
แต่สำหรับลู่หยวน มันคือชีวิตที่แย่งกลับมาจากมือมัจจุราช!
พยาบาลเองก็โล่งใจ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นในตอนนั้น
“ยังมีข่าวดีอีกเรื่องค่ะ”
“เด็กคนนั้นฟื้นแล้ว หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว”
ลู่หยวนหลับตาลง ก้อนหินที่กดทับอยู่ในอกเบาลงในที่สุด
แต่เจ้าหน้าที่เทคนิคจากโรงงานยากลับอดใจรอไม่ไหว เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า
“สหายลู่ ในเมื่อวิธีใหม่นี้ได้ผล พวกเราก็เริ่มผลิตยาเพนิซิลลินที่ผลิตในประเทศชุดแรกได้เลย!”
“ไม่ได้”
ลู่หยวนตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ห้องคนไข้ที่เพิ่งผ่อนคลายลงกลับมาเงียบอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่เทคนิคชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ รีบถามขึ้น
“ทำไมล่ะ?”
“อัตราการกู้คืนเพิ่มขึ้นแล้วแท้ ๆ!”
ลู่หยวนมองรายงานบนโต๊ะ อธิบายอย่างอ่อนแรงแต่จริงจัง
“เราแค่กู้สารออกฤทธิ์ที่เดิมสูญเสียไปกลับคืนมา”
“สิ่งที่ได้ตอนนี้ก็ยังเป็นแค่ผลิตภัณฑ์ดิบ”
“ความบริสุทธิ์ถึงเกณฑ์หรือยัง? มีสิ่งเจือปนตกค้างอยู่ไหม?”
“ยังคงประสิทธิภาพได้หรือเปล่า?”
“ผ่านข้อกำหนดด้านความปลอดเชื้อหรือยัง?”
“เรื่องพวกนี้ เรายังไม่รู้เลย”
ลู่หยวนหยุดพัก หอบหายใจอย่างยากลำบากอยู่สองสามครั้ง เพียงเพราะคำถามต่อเนื่องกันเป็นชุด ร่างกายก็เริ่มมีเหงื่อผุดออกมาไม่หยุด
จากนั้นเขาจ้องเจ้าหน้าที่เทคนิค แล้วกล่าวทีละคำ
“ถ้าเอามันไปตอนนี้”
“คุณกล้าฉีดให้เด็กคนนั้นที่ป่วยเมื่อวานโดยตรงไหม?”
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่เทคนิคแข็งค้างทันที คำถามย้อนกลับของลู่หยวนทำให้เขาพูดไม่ออก
เพราะ…เขาไม่กล้า
ไม่มีใครกล้าทั้งนั้น!
เพราะสิ่งเจือปนที่กำจัดไม่หมดแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจเปลี่ยนยาช่วยชีวิตให้กลายเป็นยาพรากชีวิตได้!
ลู่หยวนมองเพดาน ดวงตาพร่าเลือนอยู่บ้าง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดเสียงเบา
“เพราะงั้น ตอนนี้มันพิสูจน์ได้แค่ว่ายังมีสารออกฤทธิ์อยู่”
“ยังเรียกว่ายาช่วยชีวิตไม่ได้”
【เริ่มภารกิจระยะที่สอง!】
【เตรียมตัวอย่างยาเพนิซิลลินที่สามารถนำไปทดลองใช้ภายในโรงพยาบาลได้!】
【ผ่านการตรวจสอบทางคลินิกครั้งแรกอย่างมีประสิทธิผล!】
【รางวัลภารกิจ: อายุขัย 15 วัน และเพิ่มความเข้าใจอีก 1 แต้ม!】
ความยินดีในวินาทีนั้นสงบลงอย่างสิ้นเชิง
อัตราการกู้คืนเป็นเพียงด่านแรกเท่านั้น
ทุกขั้นตอนต่อจากนี้อันตรายยิ่งกว่าเดิม
เพราะเมื่อผลิตตัวอย่างยาสำหรับฉีดชุดแรกออกมาได้แล้ว
จะต้องมีใครสักคนแบกรับความเสี่ยงจากเข็มแรกที่ยังไม่รู้ผล!