“แม่!”
อิ๋งอิ๋งเพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงาน โค่วโค่วก็วิ่งเข้าไปหาแล้วโผกอดเธอ
หลิ่วอิ๋งอิ๋งที่ดูเหนื่อยล้า พอเห็นลูกสาวคนโปรดก็ยิ้มออกมา ก่อนอุ้มโค่วโค่วขึ้นมาหอมแก้มอย่างเอ็นดู
“วันนี้โค่วโค่วเป็นเด็กดีไหม?”
“วันนี้โค่วโค่วเป็นเด็กดีมากเลย แล้วก็ได้เจอพ่ออีกแล้วด้วย!”
ตอนพูด โค่วโค่วมีสีหน้าเบิกบาน แต่พอพูดจบ รอยยิ้มก็หุบลง ใบหน้าหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด
เธอคิดถึงพ่อมากเหลือเกิน
“โค่วโค่วพูดเหลวไหลอีกแล้ว!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งใช้นิ้วแตะปลายจมูกเล็ก ๆ ของโค่วโค่วพลางพูด
“โค่วโค่วไม่ได้พูดเหลวไหลสักหน่อย”
โค่วโค่วเม้มปากอย่างงอน ๆ
“พ่อยังให้ของขวัญโค่วโค่วด้วย ดูสิ”
กลัวหลิ่วอิ๋งอิ๋งจะไม่เชื่อ โค่วโค่วจึงชูผ้าพันคอผืนใหญ่ที่คล้องอยู่รอบคอขึ้นมา สีหน้าจริงจังมั่นใจ
“มีช็อกโกแลตด้วยนะ”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเห็นผ้าพันคอที่อยู่บนคอของเธอ จึงถามอย่างสงสัยว่า “เซวียนเซวียน ทำไมซื้อผ้าพันคอผืนใหญ่ขนาดนี้ให้เธอล่ะ?”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่ได้ใส่ใจเรื่องพ่อที่โค่วโค่วพูดถึงนัก คิดว่าเซวียนเซวียนคงพาเธอออกไปซื้อมาให้
เซวียนเซวียนยิ้มเจื่อนอย่างจนปัญญา “อิ๋งอิ๋ง พอดีฉันมีเรื่องนี้อยากคุยกับเธอเหมือนกัน”
“เรื่องอะไร?”
“พูดไปเธออาจไม่เชื่อ วันนี้ฉันพาโค่วโค่วไปห้างเมืองเหลียน แล้วเจอผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคนในรูปเป๊ะเลย”
เซวียนเซวียนชี้ไปยังรูปของเย่เฟิงที่วางอยู่บนโต๊ะ
“เป็นไปไม่ได้”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งตอบอย่างหนักแน่น
เธอไม่มีทางเชื่อว่าคนที่ติดคุกมาห้าปีจะยังมีชีวิตอยู่ และปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้