ในฐานะตัวเอกของโต๊ะอาหาร เสียงประจบสอพลอไม่ขาดสายจนเหอชุนชิ่งหรี่ตายิ้มอย่างพอใจ
ตอนนั้นเอง ซูหยุนก็เอ่ยขึ้นว่า “ชุนชิ่ง เมื่อกี้พวกเรากำลังคุยเรื่องกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงของพวกนายกันอยู่เลย!”
“คุยเรื่องกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงของพวกเราเหรอ?”
เหอชุนชิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างสงสัย
“ชุนชิ่ง ประธานกลุ่มบริษัทของพวกนายฆ่าตัวตาย นายไม่รู้เหรอ?”
ฟู่ไห่ชิงถามขึ้นก่อนที่ซูหยุนจะทันพูด
เมื่อก่อนฟู่ไห่สนิทกับเหอชุนชิ่งที่สุด
สมัยก่อนทั้งคู่เคยไปหาเรื่องเย่เฟิงเพราะเรื่องซูเวยเวย ยังไปด้วยกันเป็นคู่
แม้เหอชุนชิ่งจะทำงานอยู่ในกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง แต่ที่ผ่านมาเขาประจำอยู่ต่างเมือง ช่วงนี้ก็ไม่ได้อยู่ที่สำนักงานใหญ่
เขารู้เรื่องที่เซียวจวินฆ่าตัวตายอยู่แล้ว แต่ข้อมูลที่รู้ก็ไม่ได้มากนัก
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนของกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง ข่าวที่รู้ย่อมเชื่อถือได้และครบถ้วนกว่าข่าวลือที่คนกลุ่มนี้ฟังต่อ ๆ กันมา
เมื่อได้ยินฟู่ไห่ถาม สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น
ตอนนี้กลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงห้ามพูดคุยเรื่องการตายของประธานบริษัทเป็นการส่วนตัวแล้ว
แต่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้น อีกทั้งวันนี้เขาอารมณ์ดี จึงลดเสียงลงพูดว่า “เรื่องนี้ในบริษัทห้ามพูดกัน แต่เห็นแก่ที่ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันพอจะเล่าให้ฟังได้บ้าง”
พูดจบเขาก็จงใจหยุด มองคนที่นั่งอยู่ซึ่งกำลังรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะพูดต่อว่า “เรื่องนี้ฉันก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียด ตอนนี้ยังเป็นความลับ ได้ยินมาว่าเกี่ยวข้องกับประธานคนใหม่”