ลู่เทียนสงโกรธขึ้นมาจริง ๆ!
เย่เฟิงเคยเป็นหัวหน้าครูฝึกใหญ่แห่งหน่วยพิทักษ์เสินโจว ออกรบเพื่อประเทศชาติและสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่
ครั้งหนึ่งเขาเคยกวัดแกว่งดาบสังหารศัตรูทางตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนศึกทางตะวันออกเฉียงใต้ก็ทำให้เหล่าคนชั่วหวาดกลัวจนไม่กล้ากำเริบเสิบสาน
วีรกรรมทุกอย่างของเขาล้วนเป็นสิ่งที่ทหารใฝ่ฝัน และนั่นทำให้เขากลายเป็นบุคคลที่ผู้คนนับไม่ถ้วนเคารพนับถือ
ลู่เทียนสงยิ่งมองเย่เฟิงเป็นไอดอลผู้ไร้เทียมทาน คนเช่นนี้จะปล่อยให้ใครมาดูหมิ่นตามใจได้อย่างไร?
โจวหงกำลังรนหาที่ตายชัด ๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?
โจวหงนอนอยู่บนพื้น เลือดซึมออกจากมุมปาก ได้แต่กล้ำกลืนความคับแค้นไว้ในใจ
นี่ไม่ใช่หน่วยพิทักษ์เสินโจวหรอกหรือ?
ทำไมถึงลงมือกับเขาเสียเองล่ะ?
คนตระกูลหลิ่วต่างยืนอึ้งไปตาม ๆ กัน หน่วยพิทักษ์เสินโจวที่โจวหงเรียกมา ไม่เพียงไม่ลงมือกับเย่เฟิง
แต่กลับตบโจวหงจนกระเด็นไปเสียอย่างนั้น
คนตระกูลหลิ่วใจหายวาบ หากหน่วยพิทักษ์เสินโจวไม่ลงมือกับเย่เฟิง ชะตากรรมของพวกเขา...
ผู้อาวุโสตระกูลหลิ่วใจสั่นระรัว
ขณะเดียวกันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเย่เฟิงมีฐานะอะไรกันแน่?
ถึงทำให้ลู่เทียนสง ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสินโจว แสดงความเคารพออกมาได้ ทั้งยังไม่ยอมให้ใครกล่าวดูหมิ่นแม้แต่คำเดียว
คนที่ดีใจที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยคือหลิ่วซานเตา
ตอนหน่วยพิทักษ์เสินโจวมาถึงเมื่อครู่ เขาใจหายวาบไปแล้ว
แต่พอมองตอนนี้ ผู้บัญชาการลู่แห่งหน่วยพิทักษ์เสินโจวดูเหมือนจะรู้จักเย่เฟิง แถมยังแสดงความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม