ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสินโจวมีสีหน้าเคร่งขรึม ทหารที่ตามหลังมาจัดแถวเป็นระเบียบ ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหลิ่ว
เสียงฝีเท้าดังกึกก้อง ทุกย่างก้าวเร่งให้หัวใจของทุกคนเต้นเร็วขึ้น
ผู้คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมระดับล่างของเมืองเหลียนมาตลอด ไม่ค่อยมีประสบการณ์อะไร แต่ชื่อเสียงของหน่วยพิทักษ์เสินโจวดังกระฉ่อนไปทั่ว
หน่วยทหารกล้าหาญแห่งเสินโจวนี้ กลายเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนยามว่าง
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินเพียงว่าหน่วยพิทักษ์เสินโจวแข็งแกร่งเพียงใด พอได้เห็นกับตาในวันนี้ ก็สมคำร่ำลือจริง ๆ
บารมีของพวกเขาน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าที่เล่าลือกันเสียอีก ทำให้หลายคนตัวสั่นงันงก
โจวหงมองมาจากระยะไกล ใบหน้าเผยความยินดี หน่วยพิทักษ์เสินโจวที่เขาเฝ้ารอคอย ในที่สุดก็มาถึงเสียที
“หน่วยพิทักษ์เสินโจว!”
คนตระกูลหลิ่วร้องขึ้นอย่างยินดี ในที่สุดทุกคนก็โล่งอก
ตราบใดที่กองกำลังชั้นยอดนี้อยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครกล้ากำเริบเสิบสานอีก ส่วนเย่เฟิงที่ฆ่าคนไป คงถูกสังหารอย่างไร้ความปรานี
หน้าผากของหลิ่วซานเตามีเหงื่อเย็นผุดพราย เขารู้ดีที่สุดว่าการเผชิญหน้ากับหน่วยพิทักษ์เสินโจวในตอนนี้หมายถึงอะไร
ทันทีที่เห็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เสินโจว หัวใจของหลิ่วซานเตาก็จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง
ไม่ต้องพูดถึงทหารกว่าสิบคนที่มีฝีมือใกล้เคียงราชันย์ทหาร แค่ฝีมือของผู้บัญชาการคนนี้ก็เหนือกว่าเขามากแล้ว
เขาอดเหลือบมองเย่เฟิงไม่ได้ อยากดูว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ทว่าเย่เฟิงกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบ่อโบราณ