หว่านหลิงเป็นคนเมืองแท้ ๆ แม้ครอบครัวจะไม่ได้ร่ำรวยมหาศาล แต่เธอก็มีประสบการณ์และสายตาเฉียบคมอยู่บ้าง
สายตาของเธอถูกกาวปลาแผ่นนั้นดึงดูดไว้อย่างจัง
“กาวปลาชิ้นนี้...ของจริงเหรอ?”
หว่านหลิงหยิบกาวปลาแผ่นนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียดด้วยความประหลาดใจ
ไม่นานเธอก็พบว่ามันไม่ใช่กาวปลาทั่วไป แต่เป็นกาวปลาปากเหลืองหายาก
เมื่อครั้งยังสาว แม่ของหว่านหลิงก็เป็นคนจากครอบครัวมีฐานะ ตอนแต่งงานกับพ่อของเธอ แม่ได้นำกาวปลาปากเหลืองหายากชิ้นหนึ่งติดตัวมาด้วย
เพราะอย่างนั้นหว่านหลิงจึงคุ้นเคยกับของล้ำค่าแบบนี้
กาวปลาช่วยบำรุงเลือดและพลัง โดยเฉพาะมีสรรพคุณบำรุงสตรีที่เป็นโลหิตจางและมีพลังปราณพร่อง
หลังคลอดลูก ร่างกายของเธอก็อ่อนแอมาโดยตลอด
สุดท้ายแม่ของเธอจึงตัดกาวปลาชิ้นหนึ่งที่เก็บรักษามาไม่รู้กี่ปีออกมาให้กิน
หลังจากบำรุงร่างกายด้วยกาวปลา อาการของเธอจึงดีขึ้นมาก
เพราะอย่างนั้นเธอจึงรู้ดีกว่าใครว่าของตรงหน้าล้ำค่าแค่ไหน
ถูหย่งเหิงไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อน จึงงุนงงอยู่บ้างและถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอะไรไป?”
หว่านหลิงหยิบกาวปลาขึ้นมาด้วยความดีใจ “ที่รัก เพื่อนเล่นคนนั้นของคุณรวยขนาดนี้เลยเหรอ? กาวปลาชิ้นนี้ราคาแพงมากนะ!”
ถูหย่งเหิงยังข้องใจอยู่บ้าง ตามหลักแล้วเย่เฟิงเพิ่งกลับมาไม่นาน สภาพความเป็นอยู่คงไม่ดีนัก ไม่น่าจะมอบของมีค่าขนาดนี้ให้เขา
เขาจึงถามอย่างสงสัยว่า “ราคาเท่าไร?”
“กาวปลาแบบนี้หายากมากแล้ว ต่อให้มีเงินก็ซื้อยาก คงราคาหลายแสนหยวนได้เลย!”
หว่านหลิงกุมกาวปลาไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า