แม้หลิ่วอิ๋งอิ๋งจะหวาดกลัวสุดขีด แต่มีดสั้นในมือกลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย แสงสีเงินวาบหนึ่งพาดผ่าน ก่อนฟาดลงมาอย่างฉับพลัน
“ช่วยฉันด้วย คุณปู่ ช่วยฉันด้วย!”
เติงเสวี่ยกลัวจนใจสั่น สีหน้าตื่นตระหนก พยายามสุดกำลังที่จะหลบ
แต่แขนขาหักหมดแล้ว ทำได้เพียงดิ้นพราดและกระเสือกกระสนอยู่บนพื้นราวกับหนอน
สีหน้าเด็ดเดี่ยวของหลิ่วอิ๋งอิ๋ง ประกายสังหารในดวงตา และแสงเย็นวาบจากมือ ทำให้เติงเสวี่ยสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เธอไม่อยากตายนะ!
ขณะที่ปลายมีดกำลังจะทิ่มลงกลางหัวใจของเติงเสวี่ย มือข้างหนึ่งก็จับข้อมือของหลิ่วอิ๋งอิ๋งไว้
เย่เฟิงนั่นเอง เขาห้ามเธอไว้
“อิ๋งอิ๋ง อย่าให้คนแบบนี้ทำมือเธอเปื้อนเลย!”
เย่เฟิงกล่าวเสียงต่ำ
เขาไม่ได้สงสารสองสามีภรรยาเติงเสวี่ยเลย ตั้งแต่วินาทีที่พวกนั้นลงมือทำร้ายโค่วโค่ว ก็ถูกกำหนดให้เป็นคนตายไปแล้ว
เพียงแต่เขาไม่ยอมให้มือของอิ๋งอิ๋งต้องเปื้อนเลือด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วอิ๋งอิ๋งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วถอยกลับไป
ภาพนี้ทำให้เติงเสวี่ยถอนหายใจโล่งอก แต่เหงื่อเย็นก็ไหลอาบหน้าผากแล้ว
คนตระกูลหลิ่วต่างพากันโล่งใจ โดยเฉพาะชายชรา เขาตัดสินใจได้ในใจแล้วว่าอีกฝ่ายยังไม่กล้าฆ่าคนง่าย ๆ
เขาไม่รู้เลยว่าเย่เฟิงไม่ได้ขาดความกล้าที่จะฆ่าคน ตรงกันข้าม เขาเตรียมจะฆ่าล้างบางอยู่แล้ว
“อิ๋งอิ๋ง พาโค่วโค่วไป แล้วไปกับเซวียนเซวียนรอฉันในรถข้างนอก!”
เย่เฟิงพูดเสียงเย็น
“อืม!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งพยักหน้า อุ้มโค่วโค่ว แล้วเดินออกไปพร้อมกับเซวียนเซวียน