เย่เฟิงพูดอะไรไม่ออกกับเด็กสาวที่ชื่อชิวหงคนนี้ เขาเก็บโทรศัพท์แล้วเงียบไป
“เยี่ยนเยี่ยน ให้ฉันเลี้ยงมื้อดึกพวกเธอดีไหม?”
หลี่ชิวหงเสนอขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“พี่เฟิงว่าไง?”
หลัวเยี่ยนไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่หันมาถามความเห็นของเย่เฟิง
“เธออยากไปก็ไปสิ!”
เย่เฟิงเองก็เริ่มหิวอยู่เหมือนกัน
“ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินมื้อดึกกัน”
ทั้งสามเดินข้ามถนนไปยังจุดที่จอดรถไว้
พอเห็นรถเลกซัส หลี่ชิวหงก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“ขึ้นรถ!”
เย่เฟิงตะโกนเรียกอย่างร่าเริง ทั้งสามขึ้นรถ ก่อนรถจะพุ่งออกไปทันที
คราวนี้หลี่ชิวหงเป็นคนนำทาง พาพวกเขาไปยังร้านปิ้งย่างที่ดูใช้ได้ร้านหนึ่ง
ทั้งสามกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนถึงห้าทุ่ม กว่าจะอิ่มหนำก็จ่ายเงินแล้วออกจากร้าน
หลี่ชิวหงไม่ให้เย่เฟิงขับรถไปส่ง เย่เฟิงก็ไม่ยืนกราน หลังร่ำลากันแล้ว เขาก็กลับไปกับหลัวเยี่ยน
เมื่อกลับถึงบ้านและอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ เย่เฟิงกำลังจะพักผ่อน โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้ามา
“พี่เฟิง ถึงบ้านหรือยัง?” ท้ายข้อความมีอีโมจิทำหน้าทะเล้น
หลี่ชิวหงเป็นคนส่งมา
เด็กสาวคนนี้ไม่รู้ว่ากำลังคิดจะเล่นอะไรอยู่
หลี่ชิวหงกล้าเอ่ยปากช่วยหลัวเยี่ยนตอนที่อีกฝ่ายจนมุมที่สุด ความประทับใจที่เย่เฟิงมีต่อเธอจึงไม่ได้แย่นัก
“เพิ่งถึง กำลังจะนอน!”
เย่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างสุภาพ
ข้อความเพิ่งส่งออกไป
เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แทบจะตอบกลับมาทันที