“เย่...”
เสี่ยวซานไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอเย่เฟิงที่นี่ เขาตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก
ความหวาดกลัวที่เย่เฟิงมอบให้เขานั้นรุนแรงยิ่งกว่าหลิ่วซานเตาเสียอีก ถึงอย่างไรเซี่ยไห่เซิงก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เฟิงแม้แต่หมัดเดียว
เย่เฟิงยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณไม่ให้เขาพูดอะไรพล่อย ๆ
เสี่ยวซานเข้าใจ จึงไม่พูดต่อ
“พี่สาม ไอ้หมอนี่แหละ รีบจัดการมันเลย!”
อู๋ฮ่าวมองสถานการณ์ไม่ออก สีหน้าเหี้ยมเกรียมขณะชี้เย่เฟิงแล้วพูด
พอเสี่ยวซานได้ยินก็แทบเดือดจนอกระเบิด เขาอุตส่าห์รีบมาที่นี่ แต่ไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นคุณเย่
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะทำอะไรคุณเย่ได้หรือไม่ ถ้าเรื่องนี้หลิ่วซานเตารู้เข้า อีกฝ่ายคงถลกหนังเขาแน่
ตอนนี้เขาเกลียดอู๋ฮ่าวเข้ากระดูกดำ จึงหันกลับไปตบอู๋ฮ่าวจนล้มลงกับพื้นทันที แล้วตวาดเสียงกร้าวว่า “ไสหัวไป!”
อู๋ฮ่าวโดนตบจนมึนงง
“พี่สาม พี่ตบผิดคนแล้ว ไอ้หมอนั่นต่างหาก!”
“ที่ตบก็แกนั่นแหละ ไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
เสี่ยวซานยังไม่หายโมโห พุ่งเข้าไปทั้งต่อยทั้งเตะอู๋ฮ่าวยกใหญ่
ลูกน้องไม่กี่คนที่เขาพามาเห็นแล้วก็มองหน้ากันไปมา พี่ใหญ่กำลังสู้กันอยู่ พวกเขาจะไม่เข้าไปช่วยได้ยังไง?
จากนั้นคนอีก 4-5 คนก็กรูกันเข้าไปรุมอู๋ฮ่าว เสียงร้องโหยหวนดังระงมราวกับหมูถูกเชือด
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนตะลึง ทำไมเรื่องถึงไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ล่ะ?
เสี่ยวซานไม่ใช่หัวหน้าแก๊งอันธพาลที่อู๋ฮ่าวเรียกมาหรอกหรือ?