เย่เฟิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า จากนั้นจึงเดินตามหลิ่วชุนตงไปยังทางเดินด้านนอกห้องส่วนตัว
“นายชอบโค่วโค่วมากเลยนะ!”
หลิ่วชุนตงไม่ได้พูดเข้าประเด็นทันที จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่รู้ว่ากำลังชมเชยหรือทอดถอนใจ
ที่จริง เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้เขายอมรับเย่เฟิงได้ ก็คืออีกฝ่ายทำให้โค่วโค่วชอบได้
ต้องรู้ก่อนว่า ถึงหลิ่วอิ๋งอิ๋งจะหน้าตาสวย แต่ไม่ใช่ทุกคนจะยอมรับลูกสาวของเธอได้
บางคนอาจแสร้งทำดีกับโค่วโค่วต่อหน้า แต่หลิ่วชุนตงมองคนขาด
เขาดูออกว่าเย่เฟิงชอบโค่วโค่วจริง ๆ ส่วนโค่วโค่วเองก็รักผู้ชายที่แม่ยอมรับคนนี้มากเช่นกัน
เย่เฟิงหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า เสียบออกมาหนึ่งมวนแล้วยื่นให้หลิ่วชุนตง ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ “เด็ก ๆ ไร้เดียงสาน่ารัก ใคร ๆ ก็ชอบทั้งนั้น”
หลิ่วชุนตงรับบุหรี่ไป เย่เฟิงรีบยื่นไฟแช็กไปจุดให้ เสียงแกร๊กดังขึ้นก่อนบุหรี่จะติดไฟ
จากนั้นเขาก็หยิบบุหรี่ออกมาจุดให้ตัวเองอย่างเงียบ ๆ แล้วรอดูว่าพ่อตาคนนี้คิดจะมาไม้ไหนกันแน่!
“นายไม่เหมือนคนอื่น ฉันดูออกว่านายชอบโค่วโค่วจริง ๆ”
หลิ่วชุนตงพ่นควันออกมา ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
แล้วถามต่อว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลิ่วเมื่อวาน เป็นฝีมือนายใช่ไหม?”
พอพูดถึงตรงนี้ เย่เฟิงก็สังเกตเห็นสีหน้าของหลิ่วชุนตงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที
เย่เฟิงไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงตอบตามตรงว่า “คุณอา ตอนนั้นผมไม่มีทางเลือก ทำไปเพื่อช่วยอิ๋งอิ๋งเท่านั้น!”