เย่เฟิงกำลังเตรียมตัวพักผ่อน
เขานอนอยู่บนเตียง หยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา แล้วล็อกอินเข้าเฟยซิ่นที่เคยใช้เมื่อก่อน
มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอยู่มากมาย ล้วนเป็นข้อความที่ส่งมาตั้งแต่หลายปีก่อน บ้างมาจากเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย บ้างก็มาจากเพื่อนคนอื่น ๆ
เวลาผ่านไปนานแล้ว เย่เฟิงไล่อ่านอย่างละเอียด แต่ไม่ได้เลือกตอบกลับ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ข้อความจากคนที่ใช้ชื่อว่า “ขนมปังกรอบ” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเข้าไปดูในที่สุด
พิมพ์ข้อความไปสองสามคำ แล้วกดส่งเบา ๆ
“ขนมปังกรอบ” เป็นชื่อบัญชีเฟยซิ่นของหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
ไม่รู้ว่าผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นอย่างไรบ้าง แต่งงานมีลูกไปแล้วหรือยัง?
หรือว่า...
เย่เฟิงไม่ได้จินตนาการต่อ อย่างไรเสีย บนโลกนี้จะมีใครรอคอยคนที่ไร้ความหวัง จนยอมเสียเวลาทั้งชีวิตได้อย่างไร
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในความรัก เพียงแต่เขาเชื่อในความเป็นจริง
ข้อความของเย่เฟิงคงจมหายไปในทะเลข้อความ
เป็นอย่างที่คิด เขารออยู่นานก็ไม่ได้รับคำตอบ จึงถอนหายใจในใจ เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว
บางทีอีกฝ่ายอาจแต่งงานไปนานแล้ว ลูกก็คงโตจนสูงเกือบครึ่งตัวแล้ว จะไปกวนใจเขาทำไมอีก?
ตอนที่เขาคบกับหลิ่วอิ๋งอิ๋ง เย่เฟิงไม่รู้ว่าเธอเป็นคุณหนูตระกูลหลิ่ว
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง
ความรักของทั้งคู่ในตอนนั้นเรียกได้ว่าบริสุทธิ์ไม่น้อย!
แต่ถึงความรักจะบริสุทธิ์เพียงใด ก็ทนต่อกาลเวลาไม่ได้ เย่เฟิงต้องติดคุก อีกฝ่ายก็คงเลือกเดินบนเส้นทางชีวิตที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
แต่งงานมีลูกคือเส้นทางชีวิตของคนส่วนใหญ่ เย่เฟิงจึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับผู้หญิงที่เขาเคยรักอย่างลึกซึ้ง