ชิงชิงเป็นคนท้องถิ่นเมืองเหลียน ย่อมรู้ดีว่าคนโหดที่เพื่อนสนิทพูดถึงนั้นเป็นใคร เรียกได้ว่าไม่มีใครในเมืองเหลียนที่ไม่กลัวเขา
ต้องรู้ก่อนว่าเพื่อนสนิทของเธอมีฐานะไม่ธรรมดา พ่อของเธอเป็นบุคคลที่ทัดเทียมกับหลิ่วซานเตา ย่อมไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับทั้งสองฝ่าย เรียกได้ว่าคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด ชิงชิงก็ยิ่งกระวนกระวายใจ จากนั้นเหลือบมองชายชราที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเธอ แล้วจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย
เวลานี้ลูกน้องของหลิ่วซานเตาที่ชื่อเสี่ยวซานขึ้นไปบนเวทีแล้ว กำลังจ้องหน้ากับนักมวยร่างกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัด
“หลิ่วซานเตา ลูกน้องคนนี้ของนายก็ไม่เลว น่าเสียดายจริง ๆ”
เซี่ยไห่เซิงมองเสี่ยวซานบนเวทีราวกับกำลังมองคนตาย
“รอดูผลกันเถอะ”
หลิ่วซานเตายกมุมปาก เผยรอยยิ้มบาง ๆ ขณะกล่าว
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน ชายสองคนบนเวทีก็เริ่มต่อสู้กันแล้ว
นักมวยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คนนั้นแม้จะแข็งแกร่งและมีพละกำลัง แต่เคลื่อนไหวเชื่องช้า ทุกครั้งที่โจมตีก็ถูกชายผมเกรียนที่ชื่อเสี่ยวซานหลบได้
ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวซานอาศัยความคล่องตัวทำให้อีกฝ่ายจนปัญญาอยู่พักหนึ่ง แม้มีแต่พละกำลังดิบ ๆ ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ เสี่ยวซานยังชกสวนไปได้หลายหมัด
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก ไม่มีใครสนใจ เพราะทุกคนกำลังจับจ้องเวทีชกมวย
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเย่เฟิง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ขมวดคิ้ว
สนามมวยใต้ดินเป็นสถานที่มืดมนที่สุด การมีคนตายสักคนที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร