ไม่นาน เซี่ยเฟิงก็มาถึงพร้อมพาคนจำนวนมากมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ทุกคนถือกระบองเหล็กไว้ในมือ แผ่ไอสังหารเย็นเยียบ
คุณชายเซี่ยเดินนำหน้า ท่าทางราวกับจะบดขยี้อีกฝ่ายให้แหลกเป็นผุยผง
คนที่เซี่ยเฟิงพามาไม่ใช่พวกธรรมดา พวกเขาไม่ใช่คนในวงการนักเลง แต่เป็นลูกน้องที่ตระกูลเซี่ยฝึกฝนขึ้นมาโดยเฉพาะ
ปกติพวกเขาติดตามผู้คุ้มกันตระกูลเซี่ยฝึกวิชา คอยปกป้องคฤหาสน์ของตระกูลเซี่ย รวมถึงรักษาความปลอดภัยให้ภัตตาคารเมืองเหลียน
ฝีมือการต่อสู้เรียกได้ว่าไม่ธรรมดา พวกนักเลงทั่วไปไม่ใช่คู่มือของคนกลุ่มนี้แน่นอน
ยิ่งเซี่ยเฟิงเองก็มีฝีมือด้านการต่อสู้สูงอยู่แล้ว จึงยิ่งมั่นใจเต็มเปี่ยม
ทันทีที่เซี่ยเฟิงมาถึงลานจอดรถ เขาก็มองเห็นเงาคนสองคนอยู่ไกล ๆ ข้างหน้า ดูก็รู้ว่ากำลังประจันหน้ากัน
ดวงตาของเซี่ยเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที ท่าทางฮึกเหิมยิ่งกว่าเดิม ราวกับไก่ตัวผู้ดุร้ายที่แทบอดใจไม่ไหว อยากพุ่งเข้าไปลงมือเดี๋ยวนั้น
“ทุกคนตั้งใจหน่อย! จับได้เมื่อไหร่ก็อัดมันให้ฉัน!”
เซี่ยเฟิงตะโกนเสียงดัง พลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ฮ่า ๆ คุณชายเซี่ยมาแล้ว...
ชายผมเสยไปด้านหลังทางนั้นก็มองเห็นเซี่ยเฟิงกับพวกที่กำลังมาจากไกล ๆ เช่นกัน บรรยากาศน่าเกรงขาม ไอสังหารแผ่ซ่าน
ในใจพลันเกิดความซาบซึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก โรเฉิงเทาอย่างเขามีคุณความดีอะไร ถึงทำให้คุณชายเซี่ยยกพวกมามากมายขนาดนี้?
ขณะเดียวกัน ความมั่นใจก็พลุ่งขึ้นในใจ เขาสะบัดท่าทางให้ดูทรงพลัง ก่อนชี้เย่เฟิงแล้วหัวเราะเยาะ “ไอ้หนู แกเตรียมตัวตายได้เลย!”