เย่เฟิงดีใจอยู่ในใจ เขาเคาะประตูเบา ๆ เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน จึงกล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า “อิ๋งอิ๋ง หลับหรือยัง?”
ทำยังไงดี?
ทำยังไงดี?
ทำยังไงดี?
ในห้อง หลิ่วอิ๋งอิ๋งซุกศีรษะอยู่ใต้ผ้าห่ม ในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด!
แม้ในใจจะเฝ้ารอ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่อยู่นอกห้องจริง ๆ หัวใจกลับเต้นรัวจนเธอประหม่าไปหมด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ความคาดหวัง ความเขินอาย และความหวาดกลัวสารพัดอารมณ์ประดังอยู่ในใจ
หลิ่วอิ๋งอิ๋ง เธอนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ จะกลัวเขาทำไม?
เธอเป็นถึงประธานบริษัทที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้าน ผ่านการขัดเกลาจนมีจิตใจหนักแน่นมานานแล้ว
งานสำคัญตั้งมากมาย เธอก็ไม่เคยประหม่าเลยสักครั้ง
แม้จะพยายามให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ แต่พอได้ยินเสียงเคาะประตูจากข้างนอก จิตใจก็ยังลนลานขึ้นมา
เธอแอบด่าเย่เฟิงในใจไปด้วย ถ้าจะเข้ามาก็เข้ามาสิ จะเคาะประตูทำไม?
อย่างน้อยก็ยังช่วยคลายความกระอักกระอ่วนได้บ้าง
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเสียงเคาะประตูด้านนอกก็เงียบลง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไปแล้ว
หรือว่าเขาไปแล้วจริง ๆ?
หลิ่วอิ๋งอิ๋งอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้
จู่ ๆ เธอก็ลุกพรวดจากเตียง จัดเสื้อคลุมนอนที่ยับยุ่งให้เรียบร้อย แล้วสอดผมข้างขมับไว้หลังใบหูอย่างแผ่วเบา
จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินไปหลังประตู ใจพลันกระสับกระส่ายขึ้นมาเล็กน้อย
ไปแล้วจริง ๆ เหรอ?
เธอค่อย ๆ เปิดประตูห้องออก