เย่เฟิงไม่ได้สนใจคำคาดเดาของพนักงานขาย แต่กลับชวนเด็กหญิงตัวน้อยคุย ความไร้เดียงสาสดใสของเด็กน้อยทำให้เขารู้สึกเอ็นดู
เย่เฟิงเพิ่งรู้ว่าเธอชื่อโค่วโค่ว ตอนเจอกันที่โรงเรียน เขาคิดว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณครูคนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นลูกสาวประธานบริษัทเครื่องสำอางเมิ่งซือแห่งนี้
โค่วโค่วติดเขามาก กอดคอเย่เฟิงแน่น ไม่ยอมปล่อยเลย
“โค่วโค่วลงไปก่อนนะ เดี๋ยวคุณอาให้ของขวัญ ดีไหม?”
เย่เฟิงเกลี้ยกล่อมเธออย่างใจเย็น
“คุณพ่อจะให้ของขวัญโค่วโค่วเหรอคะ?”
“โค่วโค่วยอมฟังคุณพ่อนะ”
พูดจบ มือเล็ก ๆ ก็คลายจากคอเย่เฟิง
เย่เฟิงจนปัญญา เมื่อครู่เขาเพิ่งซื้อผ้าพันคอมา ตั้งใจจะเอาไปให้หลัวเยี่ยน จึงหยิบมันออกมาพันคอให้โค่วโค่วโดยไม่ลังเล
ผ้าพันคอใหญ่เกินไปหนึ่งไซซ์ ดูไม่ค่อยเข้ากันนัก แต่สีชมพูทำให้โค่วโค่วดูน่ารักขึ้นอีกหลายส่วน
พนักงานขายยืนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขยับไปไหน ได้แต่มองผู้ใหญ่กับเด็กน้อยที่กำลังมีความสุขกันสุด ๆ
ถ้าไม่รู้มาก่อน มองเผิน ๆ ก็คงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอบอุ่นของพ่อลูกอยู่ไม่น้อย
หากมองให้ดี จะเห็นว่าคิ้วตาของเย่เฟิงกับโค่วโค่วคล้ายกันถึงแปดส่วน
หลังจัดผ้าพันคอให้โค่วโค่วเรียบร้อย เย่เฟิงก็หยิบช็อกโกแลตกล่องหนึ่งที่ห่อไว้อย่างประณีตขึ้นมาแกว่งไปมา แล้วพูดว่า “โค่วโค่ว คุณอาให้ช็อกโกแลตอร่อย ๆ หนูหนึ่งกล่องนะ”
เด็กหญิงยิ้มแฉ่ง รับกล่องไป “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”
“ต่อไปห้ามเรียกฉันว่าคุณพ่อ เข้าใจไหม?”
เย่เฟิงพูดยิ้ม ๆ