เย่เฟิงลงไปชั้นล่าง จัดของขวัญที่ถูหย่งเหิงนำมาให้ ก่อนจะยกขึ้นไปไว้ชั้นสอง
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจิ้งกั๋วจง อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็ว
แต่น้ำเสียงของอีกฝ่ายกลับฟังดูหนักอึ้ง ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ คงดื่มไปไม่น้อยที่ภัตตาคารเมืองเหลียน
ดูท่าจะเมาไปแล้วแปดส่วน
สำหรับเจิ้งกั๋วจง เรื่องนี้ควรค่าแก่การฉลองด้วยการดื่มให้เต็มที่จริง ๆ การกลับมาของเย่เฟิงทำให้หน้าที่การงานของเขาก้าวขึ้นไปอีกขั้น
ไม่อย่างนั้น ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดของเขาคงเป็นการติดแหง็กอยู่ในแวดวงธุรกิจของเมืองเหลียน ส่วนผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็คือถูกเซียวจวินเตะออกจากบริษัท
เดิมทีเย่เฟิงตั้งใจจะให้เขาเตรียมของขวัญปีใหม่สักหน่อย ไว้เอาไปมอบให้ป้าลิ่วชุดหนึ่ง แล้วก็ถูหย่งเหิงอีกชุด
แต่เขารู้สึกได้ว่าเจิ้งกั๋วจงเมาจริง ๆ จึงตัดสินใจไม่พูดอะไร รอไว้ค่อยบอกพรุ่งนี้
หลังวางสาย เย่เฟิงก็เปิดเฟยซิ่นขึ้นมาตามสบาย
สายตาเขาหยุดอยู่ที่บัญชีเฟยซิ่นชื่อ “คุกกี้น้อย” เขากดเข้าไป ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความ แต่กลับนึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี
อิ๋งอิ๋ง เราหาเวลามาเจอกันหน่อยได้ไหม?
ผ่านไปนาน ในที่สุดเย่เฟิงที่คิดทบทวนอย่างรอบคอบก็ส่งข้อความไปหาหลิ่วอิ๋งอิ๋งทางเฟยซิ่น
ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด ข้อความยังคงจมหายไปในความเงียบ ไม่มีข่าวคราวตอบกลับ
รูปโปรไฟล์ของ “คุกกี้น้อย” เงียบสนิทราวกับก้อนหิน ส่วนกลุ่มเฟยซิ่นอีกกลุ่มกลับมีข้อความเด้งกันรัว ๆ เครื่องหมายข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสีแดงสด “99+” สะดุดตาเป็นพิเศษ
นี่คือกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเย่เฟิง ปกติกลุ่มแบบนี้มักเงียบเหมือนน้ำนิ่ง แทบไม่มีใครพูดอะไร