หมู่บ้านจัดสรรฉางซิน ภายในวิลล่า
เย่เฟิงนอนเอนอยู่บนโซฟาในห้องโถงใหญ่ของวิลล่า พลางไล่อ่านข้อมูลในโทรศัพท์
แน่นอนว่าเขาเห็นข่าวโจวหงเสียชีวิตบนแอปวิดีโอสั้นแล้ว ยอดกดถูกใจและความคิดเห็นมีหลายหมื่นรายการ
แม้จะยังไม่ถึงขั้นเป็นกระแสฮิตทั่วโลกออนไลน์ แต่ในเมืองเดียวกัน แทบทุกคนก็รู้เรื่องนี้กันหมด
ในช่องความคิดเห็นด้านล่างมีความเห็นสารพัดแบบ
“เพิ่งโดนปลดเมื่อสองวันก่อน วันนี้ก็ตายแล้ว! ต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ!”
“ได้ยินว่าเป็นความแค้นในตระกูล ถูกคนจัดการแล้ว!”
“หมอนี่ตายได้ก็ดีแล้ว ตอนอยู่เมืองเหลียนไม่เคยทำเรื่องดี ๆ สักอย่าง”
“การตายของเขาถือเป็นข่าวฉลองรับปีใหม่เลย!”
ความคิดเห็นบนโลกออนไลน์หลากหลายสารพัด บางคนปล่อยข่าวลือต่าง ๆ ขณะที่บางคนก็อาศัยรูปถ่ายจากที่เกิดเหตุเพียงไม่กี่รูป สวมบทนักสืบสมัครเล่น คาดเดาเรื่องขึ้นมาเอง
แต่คนส่วนใหญ่กลับปรบมือแสดงความยินดี
โจวหงดำรงตำแหน่งในเมืองเหลียนมาสามปี ทำร้ายผู้หญิงดี ๆ ไปนับไม่ถ้วน แถมยังโกยเงินไปมหาศาลถึงหลายร้อยล้าน
เรียกได้ว่าตายสมควรแล้ว
เย่เฟิงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้หลิ่วอิ๋งอิ๋งฟัง ที่จริงเขาอยากให้ครอบครัวอยู่อย่างสงบมากกว่า
ไม่อยากให้หลิ่วอิ๋งอิ๋งกับโค่วโค่วเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้ กลัวว่าพวกเธอจะไม่สบายใจถ้ารู้เข้า
“ติ๊งต่อง!”
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น เย่เฟิงรีบเดินไปเปิดประตู
เห็นเจิ้งกั๋วจงยืนอยู่ข้างนอกพร้อมภรรยาและลูก ๆ พอเห็นเย่เฟิงก็ยิ้มแฉ่งแล้วกล่าวว่า “คุณเย่ สวัสดีปีใหม่ครับ!”