“หัวหน้าครูฝึกใหญ่ ให้ผมติดตามคุณเถอะครับ!”
ลู่เทียนสงยังรู้สึกค้างคาใจ อยากลองพยายามเป็นครั้งสุดท้าย จึงขอร้องให้เย่เฟิงเก็บเขาไว้ข้างกาย
“เทียนสง ตอนนี้ฉันมีธุระส่วนตัวต้องจัดการ ไม่ได้ออกรบเพื่อประเทศ ถ้านายติดตามฉัน ก็เท่ากับทำให้ความพยายามตลอดหลายปีของนายสูญเปล่า!”
เย่เฟิงส่ายหน้าพลางกล่าว
เขาคิดเสมอว่าคนที่ตนฝึกฝนมากับมือควรได้ทำงานรับใช้ประเทศ
ไม่ควรปล่อยให้ความเห็นแก่ตัวของตัวเองทำลายอนาคตอันสดใสของลู่เทียนสง
“หัวหน้าครูฝึกใหญ่ ผมไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอกครับ ขอแค่ได้ติดตามคุณไปกวาดล้างศัตรู ผมก็พร้อมลุยเต็มที่!”
ลู่เทียนสงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังเช่นเดิม
เย่เฟิงมองลู่เทียนสงอย่างพินิจพิเคราะห์ ชายหนุ่มคนนี้ในตอนนั้นไม่ได้โดดเด่นที่สุด แต่ความมุ่งมั่นเช่นนี้ทำให้เขาพอใจ จึงพยักหน้าเบา ๆ
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังปฏิเสธ “นี่เป็นคำสั่งของฉัน นายตั้งใจฝึกหน่วยพิทักษ์เสินโจวให้ดี สักวันหนึ่งนายจะได้แสดงความสามารถ”
“อีกอย่าง ถ้าถึงเวลาที่ฉันต้องใช้นาย ฉันจะติดต่อไปเอง”
“ถ้าวันหน้าฉันลงมือช่วยประเทศอีกครั้ง ฉันสัญญาว่าจะพานายไปด้วยแน่นอน”
เย่เฟิงกล่าวอย่างใจเย็น
ลู่เทียนสงเห็นเย่เฟิงยืนกรานเช่นนั้นก็ได้แต่ซึมลงเล็กน้อย แต่ในใจก็ยังตื่นเต้น
อย่างไรเสียเย่เฟิงก็ให้สัญญาไว้แล้วว่า หากหัวหน้าครูฝึกใหญ่ลงมือเมื่อไร เขาจะได้อยู่เคียงข้างและร่วมต่อสู้ด้วย
แม้เขาจะอยากติดตามหัวหน้าครูฝึกใหญ่ไปแก้แค้นแทนความแค้นเลือดของอีกฝ่ายในวันนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่อาจขัดคำสั่งของเย่เฟิงได้