หลิ่วซานเตารู้แล้วว่าต่อจากนี้ต้องทำอะไร
เกิดการนองเลือดขึ้นในโรงมวย อิทธิพลทั้งหมดที่เซี่ยไห่เซิงทิ้งไว้จะถูกกวาดล้างให้สิ้นซากในคืนนี้
ทางด้านชิงชิง เด็กสาวที่ชื่อเสี่ยวหลานหน้าถอดสี เธอรู้ดีว่าการตายของเซี่ยไห่เซิงจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ร้ายแรงเพียงใด
“ไป เรากลับกันเถอะ”
พูดจบ เธอก็รีบเรียกชิงชิงกับชายชราคนนั้น แล้วอาศัยช่วงชุลมุนออกจากโรงมวยไป
คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนที่ไม่สงบ
เรื่องนี้จะสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วเมืองเหลียน
แต่เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเย่เฟิงมากนัก เขาออกจากโรงมวยไปนานแล้ว
เมื่อมาถึงด้านนอก
หลัวเยี่ยนตกใจจนหน้าซีด เธอหันกลับไปมองทางเข้าโรงมวยอย่างเหม่อลอย
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว!”
เย่เฟิงกลับมายิ้มอย่างสงบและสุภาพ รังสีสังหารอันเฉียบคมเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น
“พี่เฟิง เรารีบกลับกันเถอะ ฉันกลัว!”
ดวงตาของหลัวเยี่ยนแดงก่ำ ความหวาดกลัวและความน้อยใจฉายชัดอยู่ในแววตา
เย่เฟิงรู้ว่าเรื่องวันนี้จะทิ้งเงามืดไว้ในใจเธอไม่น้อย เขาลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วปลอบว่า “ได้ เรากลับกันเลย”
“อืม!”
หลัวเยี่ยนพยักหน้าแรง ๆ
เย่เฟิงไปเอาสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าที่จอดอยู่หน้าโรงมวย แล้วขี่พาหลัวเยี่ยนหายลับไปในราตรีอันมืดสลัว
หลังจากส่งหลัวเยี่ยนแล้ว เขากลับถึงบ้าน ตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน เขาเข้านอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว
เวลานี้เมืองเหลียนตกอยู่ในความโกลาหล เพราะการตายของเซี่ยไห่เซิง ภายใต้การสั่งการของหลิ่วซานเตา การปะทะนองเลือดจึงเกิดขึ้นทั่วทุกแห่ง
อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นขุมอำนาจ มีหัวหน้าใหญ่ฉายามังกรตาเดียว ในไม่ช้าก็ได้รับข่าวเช่นกัน