หลังจากก่อตั้งบริษัทเครื่องสำอางเมิ่งซือ เซวียนเซวียนก็เป็นคนที่หลิ่วอิ๋งอิ๋งไว้ใจมากที่สุดมาโดยตลอด
ความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทสนมกันราวกับพี่น้อง เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนรักที่ดีที่สุด
ทั่วทั้งเมืองเหลียนต่างรู้กันดีว่าหลิ่วอิ๋งอิ๋งมีลูกสาวทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน
แต่ไม่มีใครรู้ว่าพ่อของลูกหลิ่วอิ๋งอิ๋งเป็นใคร แม้แต่หลิ่วชุนตงกับภรรยาก็ไม่รู้
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวของตัวเองถูกไอ้สารเลวคนไหนล่อลวง
แต่เรื่องพวกนี้ เซวียนเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ กลับรู้ทั้งหมด เห็นได้ว่าเธอเป็นคนที่อิ๋งอิ๋งฝากความลับไว้ได้
เซวียนเซวียนมองอิ๋งอิ๋งที่กำลังเสียใจจนแทบขาดใจ แล้วก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
นิสัยของหลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอบอบบาง ไม่อย่างนั้นจะประคับประคองบริษัทใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร
พอเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้ เซวียนเซวียนถึงได้ตระหนักว่าอิ๋งอิ๋งก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และทนรับความคับข้องใจได้ไม่มากไปกว่าใคร
เธอเองก็ต้องการระบายความอัดอั้นจากหลายปีที่ผ่านมา เซวียนเซวียนไม่ได้รีบเข้าไปรบกวน แค่คอยอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงรีบปลอบว่า “อิ๋งอิ๋ง อย่าเพิ่งร้องไห้เลย บางทีเรื่องอาจไม่เป็นอย่างที่เธอคิดก็ได้นะ!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งสะอื้นอยู่สองสามครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำชุ่มน้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง คราบน้ำตาทำให้เครื่องสำอางเลอะ ดูหมดสภาพอยู่ไม่น้อย
“เซวียนเซวียน ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันให้อภัยเขา”
เซวียนเซวียนถอนหายใจเบา ๆ
“อิ๋งอิ๋ง บางทีเธอน่าจะให้โอกาสเขาสักครั้ง อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของโค่วโค่ว”