เย่เฟิงอุ้มโค่วโค่วไว้ พลางยื่นมือเช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอ รอยช้ำบวมแดงบนใบหน้าน้อย ๆ ทำให้หัวใจเขาแทบสลาย
“โค่วโค่ว ไม่ต้องกลัวนะ พ่อจะปกป้องหนู ต่อไปจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายพวกหนูอีกแล้ว”
ดวงตาของเย่เฟิงชื้นขึ้น น้ำตาคลออยู่ในเบ้า ใบหน้าน้อย ๆ ของลูกสาวทำให้หัวใจเขาอ่อนยวบ
ความรู้สึกของเขาซับซ้อน ทั้งตื่นเต้นที่ได้เป็นพ่อคน และเจ็บปวดหัวใจที่เห็นลูกสาวต้องเจ็บตัว ที่มากกว่านั้นคือความโกรธเกรี้ยวที่สุมอยู่ในอก
ทำให้ลูกสาวของเย่เฟิงบาดเจ็บขนาดนี้ เขาจะไม่โกรธได้อย่างไร?
แม้แต่ในสนามรบทางตะวันตกเฉียงเหนือ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูนับไม่ถ้วน เขาก็ไม่เคยหวาดหวั่นขนาดนี้
บาดแผลของโค่วโค่วทำให้เขาหวาดกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูก เขากลัวเหลือเกินว่าหากมาช้าไปอีกเพียงก้าวเดียว จะเกิดอะไรขึ้นกับโค่วโค่วก็ไม่รู้
เขาใช้มือลูบหยาดน้ำตาบนแก้มของโค่วโค่วอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลูบผมเธอด้วยความรัก
สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวโค่วโค่ว ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีวันสิ้นสุด พัดผ่านหัวใจของเขา
ทุกช่วงเวลาล้วนอบอุ่นเหลือเกิน
โค่วโค่วสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หยุดร้อง แล้วเงยหน้ากลม ๆ ขึ้นมา
ดวงตากลมโตยังมีหยาดน้ำตาคลออยู่ เธอพูดติด ๆ ขัด ๆ ว่า “พ่อ...พ่อคะ โค่ว...โค่วกับ...แม่โดนคนไม่ดีรังแกค่ะ!”
“ไม่เป็นไรนะ มีพ่ออยู่ ต่อไปนี้จะไม่มีใครมารังแกหนูกับแม่อีกแล้ว”
เย่เฟิงพูดเสียงอ่อนโยน
ขณะนั้น หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองภาพพ่อลูกเงียบ ๆ สีหน้าซับซ้อน ริมฝีปากล่างเม้มแน่น ดวงตาก็มีน้ำตาคลอเช่นกัน
เธอยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก