“ซูเวยเวย นี่เป็นเรื่องของเธอ รีบให้พวกเธอกลับมาทำงานเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นก็ชดใช้เงินให้เธอมา ไม่อย่างนั้นฉันไม่จบกับเธอแน่”
สุดท้ายเป้าหมายก็ยังเป็นเรื่องเงินจริง ๆ
แววตาของซูเวยเวยเผยความสิ้นหวัง ชีวิตแต่งงานที่ไม่มีความสุขทำให้เธอเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
ร้านที่เริ่มกลับมาดีขึ้นบ้างแล้ว พอถูกอู๋ตงก่อเรื่อง ลูกค้ารอบ ๆ ก็พากันหนีไป กลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ซูเวยเวยมองอู๋ตงอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะมองเย่เฟิงอีกครั้ง เธอรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้เล็กน้อย แล้วพูดเสียงเย็นชา “อู๋ตง ฉันไม่ให้น้องสาวของนายกลับมาทำงานหรอก แล้วฉันก็ไม่มีเงินด้วย”
อู๋ตงได้ยินแล้วก็เดือดขึ้นมาทันที เขาพุ่งเข้าไปกระชากผมซูเวยเวย ตั้งท่าจะตบเธอ
แต่กลับพบว่ามีคนจับมือเขาไว้แน่น ราวกับมีน้ำหนักเป็นพันชั่งกดไว้ จนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เย่เฟิงจับมือเขาไว้ พลางถามเสียงเย็น “นายเป็นสามีของเวยเวยเหรอ?”
อู๋ตงชะงักไปก่อน จากนั้นก็ตวาดอย่างโกรธจัด “นายเป็นใคร? เรื่องของผัวเมียอย่างพวกเรา นายไม่มีสิทธิ์ยุ่ง!”
“ฉันไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของพวกนายก็จริง แต่ถ้าจะลงไม้ลงมือกับคนอื่น นายก็ผิดแล้ว”
“คนเราจะหน้าด้านก็ได้ แต่อย่าถึงขั้นไร้ยางอาย!”
เย่เฟิงพูดเสียงเย็น ก่อนจะผลักอู๋ตงออกไป
เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปี สุดท้ายซูเวยเวยจะเลือกผู้ชายแบบนี้มาเป็นสามี ช่างเป็นชีวิตแต่งงานที่น่าเศร้าเหลือเกิน
กล้าทุบตีเธอต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ชีวิตแต่งงานและชีวิตครอบครัวลับหลังคงเลวร้ายเกินบรรยาย