"ได้"
สวีฉินพยักหน้า แล้วสั่งตำรวจให้นำศพหญิงสาวขึ้นรถทันที
จากนั้น รถตำรวจอีเวโคคันหนึ่งก็มุ่งหน้าสู่ถนนเจิ้งซิงอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงเหอพิงกับผนังรถเหล็กเย็นเฉียบ นิ้วมือลูบถุงขาวในกระเป๋า
เงินจำนวนนี้เดิมทีเป็นค่าข้าวของเขาครึ่งเดือน บวกกับค่าเรียนติวสอบสัมภาษณ์ข้าราชการ
ตอนนี้เรื่องมันล่าช้าไปแล้ว ถุงขาวใบนี้คงต้องคืนให้เจ้าของ
"หึ่ง..."
"สายจากสถานีตำรวจหมู่บ้านจี๋เสียง เป็นของตระกูลหวัง"
โทรศัพท์ในกระเป๋าสวีฉินสั่นกะทันหัน เธอเหลือบมองหน้าจอ แล้วหันไปส่งโทรศัพท์ให้ที่นั่งด้านหลัง
หลี่ชิงเหอชะงักเล็กน้อย รับโทรศัพท์มา กดปุ่มรับสาย
"อาจารย์หลี่น้อย! กี่โมงแล้ว! นายอยู่ไหน?"
"ฟ้าจะสว่างแล้ว นายทำให้วาระของคุณปู่ช้าลง เรื่องนี้ไม่จบแน่!"
เสียงของพี่ชายใหญ่ตระกูลหวังดังขึ้นพร้อมความโมโห
หลี่ชิงเหอสูดหายใจลึก "ลุงหวัง ขอโทษครับ ระหว่างทางเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ตอนนี้ผมช่วยเขตปกครองกว่างหมิงสืบคดีอยู่ เรื่องคุณปู่กลับบ้านเกิด ผมกลับไปไม่ทันจริงๆ"
"สืบคดี?"
"ใช่ครับ สืบคดี เงินสองพันในถุงขาว พอรุ่งสางผมจะคืนให้เต็มจำนวน แล้วจะจัดการพิธีศพให้คุณปู่ตามธรรมเนียมอีกครั้ง"
หลี่ชิงเหอไม่รอให้อีกฝ่ายระเบิดอารมณ์ พูดจุดยืนของตัวเองออกไปตรงๆ
จากนั้น หลี่ชิงเหอกดวางสาย แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้สวีฉิน
ความเสียหายครั้งนี้ คงต้องหักจากรางวัลห้าหมื่นของสถานีตำรวจ
สวีฉินขยี้ขมับ ดวงตาแฝงความผิดหวัง "ดูเหมือนว่า ฉันจะเข้าใจนายผิดจริงๆ"
"ไม่เป็นไร" หลี่ชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ "การช่วยเหลือสังคมเป็นคุณธรรม"
สวีฉิน: ...
แน่ใจนะว่าไม่ได้เพราะเงินรางวัล?
ตีสามสิบห้านาที รถจอดที่ด้านนอกอุโมงค์ร้างทางใต้ของถนนเจิ้งซิง
สวีฉินเปิดประตูรถ "เอาร่างลงมา"
ตำรวจสองนายสวมถุงมือยางหนา ฝืนใจยกศพหญิงสาวลงรถ วางบนถนนยางมะตอยที่เปียกชื้น
หลี่ชิงเหอเดินเข้าไปข้างหน้า หยิบพู่กันจูซา (หมึกแดง) ออกจากกระเป๋าผ้าใบ
"หัวหน้าสวี ให้คนของพวกคุณถอยไป"
เสียงหลี่ชิงเหอทุ้มต่ำ มือซ้ายพลันผูกมัดวิชา มือขวาจับพู่กัน ใช้ปลายนิ้วออกแรง กดลงกลางหน้าผากศพหญิงสาว
"วิญญาณออกเดินทาง คนเป็นหลีกทาง!"
"ลมหายใจไม่ขาด วิญญาณไม่ดับ!"
"ไท่ช่างยืมวิชา จงตื่น!"
สายลมเย็นแปลกๆ พัดผ่านน้ำขังบนพื้น
ร่างที่แข็งทื่อไร้วิญญาณกลับกระตุกเกร็งหนึ่งครั้ง
เสียง "กร๊อบ" ดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟฉายหลายดวง ศพหญิงสาวลืมตาขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว!
จากนั้น ศพหญิงสาวก็ยืนขึ้นตัวตรง ราวกับหุ่นเชิด
"บ้าเอ๊ย!"
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งตกใจถอยหลังสามก้าว เหยียบลงไปในหลุมน้ำ
สวีฉินจ้องมองศพนั้นเขม็ง ลมหายใจเริ่มหนัก มือขวากดลงบนซองปืนที่เอว ข้อนิ้วซีดขาว
แม้เธอจะเคยคลี่คลายคดีใหญ่ๆ มาแล้วนับไม่ถ้วน เคยเห็นความตายอันโหดร้ายมาแล้วมากมาย แต่ภาพที่ขัดต่อกฎฟิสิกส์และชีววิทยานี้ ยังคงสั่นคลอนสามัญสำนึกของเธออย่างรุนแรง
ศพหญิงสาวยืนอยู่กับที่ ดวงตาสีเทาหม่นหมุนไปมาเล็กน้อย มองไปรอบๆ อุโมงค์ร้างอันมืดมิด
ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
ไม่มีความรู้สึกใดๆ
"ไม่ถูก" หลี่ชิงเหอขมวดคิ้ว "ที่นี่เป็นเพียงจุดทิ้งศพ ถ้าเธอมีความทรงจำกับที่นี่ ความผูกพันจะต้องปะทุทันที แต่เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน หรือไม่ก็ไม่คุ้นเคยกับถนนหนทางในเมืองชิงโจวเลย"
"คนต่างถิ่น?"
สวีฉินจับประเด็นสำคัญได้ทันที
"เป็นไปได้สูง" หลี่ชิงเหอเช็ดความชื้นบนใบหน้า "หัวหน้าสวี แบบนี้ไม่ไหว จิตสำนึกของเธอเหลือเพียงเศษเสี้ยวสัญชาตญาณ ต้องพาเธอไปตามถนน ตราบใดที่ผ่านสถานที่ที่เธอเคยอยู่ช่วงสุดท้ายของชีวิต พลังอาฆาตต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองแน่นอน"
"พาศพไปเดินเล่น?" ตำรวจเก่าข้างๆ ส่ายหน้าทันที "มันบ้าเกินไป! ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา..."
หลี่ชิงเหอมองไปที่สวีฉิน "ถ้าอยากคลี่คลายคดี นี่คือวิธีที่เร็วที่สุด"
สวีฉินกัดฟัน พยักหน้า "ขึ้นรถ ตามที่เขาพูด"
หลี่ชิงเหอสะบัดข้อมือ กระดิ่งเรียกวิญญาณส่งเสียงเบาๆ
ศพหญิงสาวหมุนตัว เดินด้วยฝีเท้าหนักๆ ลากยาว ไปที่รถอีเวโคทีละก้าว
ไม่ต้องมีคนพยุง เธอยกขาอย่างแข็งทื่อ สุดท้ายนั่งลงตรงที่นั่งติดหน้าต่างอย่างว่างเปล่า
ตำรวจหลายนายไม่ยอมนั่งเบาะหลังเด็ดขาด เบียดกันไปนั่งข้างหน้า
รถสตาร์ทอีกครั้ง เคลื่อนตัวช้าๆ ไปตามถนนวงแหวนเมืองชิงโจว
สวีฉินมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นศพหญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง กลืนน้ำลายลงคอ
"หลี่ชิงเหอ ตอนนี้เธอ... ยังมีชีวิตอยู่ หรือตายแล้ว?"
คำถามนี้ค้างอยู่ในใจมานาน ในที่สุดเธอก็ถามออกมา
หลี่ชิงเหอพิงพนักพิง พูดอย่างอิสระ "หัวหน้าสวี คุณเรียนจิตวิทยาอาชญากรรมและการสืบสวนมา ในมุมมองนิติเวช เธอตายสนิทแล้ว"
แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง หลี่ชิงเหอกล่าวต่อ "แต่จากมุมมองของวิชาเร้นลับและชีวไฟฟ้า คนที่ตายอย่างทรมานจะมีความแค้น ถ้าปกติ เส้นประสาทสมองคงเน่าเปื่อยไปนานแล้ว แต่พลังแค้นนี้เปรียบเสมือนฟิล์มห่ออาหารธรรมชาติ ที่ล็อกปมประสาทส่วนหนึ่งที่ควบคุมการเคลื่อนไหวพื้นฐานและความผูกพันไว้"
จากนั้น หลี่ชิงเหอก็ชูกระดิ่งเรียกวิญญาณในมือ
"วิชาลับตระกูลผม แท้จริงแล้วคือการกระตุ้นสนามพลังชีวภาพด้วยความถี่เฉพาะ คล้ายกับเครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจ ผมจ่ายไฟให้เธอ กระตุ้นเซลล์ประสาทที่หลงเหลือส่วนนี้"
"อีกอย่าง เธอพูดไม่ได้ ไม่มีความคิดซับซ้อน แต่ถ้าเจอสิ่งกระตุ้นที่คุ้นเคย ร่างกายจะเกิดปฏิกิริยาสะท้อนโดยอัตโนมัติ"
ฟังคำอธิบายที่ดูไม่เข้าท่าเหล่านี้ สวีฉินเงียบไป
การอธิบายแบบผสมผสานความเชื่อโบราณกับวิทยาศาสตร์สมัยใหม่เช่นนี้ กลับทำให้เธอหาร่องรั่วไม่เจอชั่วขณะ
ตีสี่สามสิบนาที รถแล่นเข้าไปในถนนการค้าแห่งหนึ่ง
"ปัง!"
ทันใดนั้น เสียงดังอู้อี้ดังมาจากเบาะหลัง
ศพหญิงสาวที่นั่งเงียบมาตลอด พลันเอามือข่วนกระจกอย่างเมามัน พร้อมส่งเสียงร้องน่ากลัว
หลี่ชิงเหอเบิกตากว้าง "จอด!"
สวีฉินเหยียบเบรกสุดแรง
หลี่ชิงเหอมองตามสายตาของเธอไป
ข้างถนนเป็นโรงแรมด่วนที่มีป้ายไฟนีออนสีชมพูกระพริบ โรงแรมเทียนเว่ย
"เจอแล้ว อยู่ที่นี่"
เปิดประตูรถ หลี่ชิงเหอใช้กระดิ่งเรียกวิญญาณกดการเคลื่อนไหวของศพ ให้เธอเดินตามหลังเขาห่างๆ ครึ่งเมตร
สวีฉินนำตำรวจนอกเครื่องแบบสองนาย เดินใหญ่เข้าไปในประตูหมุนของโรงแรม
ในล็อบบี้ พนักงานรักษาความปลอดภัยกำลังหลับอยู่บนโซฟา พนักงานต้อนรับสาวหน้ากำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์ดูคลิปสั้น
ได้ยินเสียงฝีเท้า พนักงานรักษาความปลอดภัยลืมตาอย่างงัวเงีย พอเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินหน้าตาบูดบึ้งเข้ามา ก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง
"ตำรวจ! ตรวจค้นตามปกติ!"
สวีฉินหยิบบัตรประจำตัววางบบเคาน์เตอร์ เสียงแข็งกร้าว
พนักงานต้อนรับตกใจจนโทรศัพท์แทบหลุดมือ พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบเดินเข้าไปใกล้ คิดในใจ: ตีสี่กว่าแล้วมาตรวจห้อง ฝ่ายปราบปรามการค้าประเวณีคงทำใหญ่โตเกินไปหน่อยมั้ง?
"ตรวจ... ตรวจอะไรคะ?"
พนักงานต้อนรับถามเสียงสั่น
"คดีฆาตกรรม"
สองคำนี้ ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ง่วงนอนหายวับไปทันที
สวีฉินขยับตัวให้ครึ่งหนึ่ง ชี้ไปที่ศพหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังหลี่ชิงเหอ สวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย
"ดูดีๆ เก้าวันก่อน เคยเห็นเธอไหม?"
ไฟในล็อบบี้ค่อนข้างมืด
พนักงานรักษาความปลอดภัยเดินเข้าไปใกล้ เพ่งมองสองสามวินาที ทันใดนั้นก็ตบขาตัวเอง
"เฮ้! มีความจำ! เก้าวันก่อน ประมาณเที่ยงคืน ผู้หญิงคนนี้แต่งตัวสีฉูดฉาดมาก มากับผู้ชายคนหนึ่ง"
"ผมยังสงสัยอยู่เลย ผู้ชายคนนั้นเข็นกระเป๋าเดินทางสีชมพูใบใหญ่โต หนักมาก ล้อรถยังกดรอยลงบนพื้นหินอ่อนเลย"
"ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร? ดูบันทึกการเข้าพัก!"
สวีฉินหันขวับไปจ้องหน้างเคาน์เตอร์
พนักงานต้อนรับนิ้วเรียงพิมพ์บนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เรียกบันทึกเมื่อเก้าวันก่อน
"คุณตำรวจคะ ระบบไม่มีข้อมูลบัตรประชาชนของผู้หญิงคนนี้" พนักงานต้อนรับกลืนน้ำลาย "กฎตอนนี้ พักสองคนต้องลงทะเบียนสองคน แต่คืนนั้นผมไม่เข้าเวร คิดว่าเพื่อนร่วมงานคงทำตามสะดวก หรือไม่ก็ผู้ชายคนนั้นบอกว่าผู้หญิงลืมบัตร เลยลงทะเบียนแค่คนเดียว"
"ชื่อ"
"เว่ยเซี่ย บัตรประชาชนท้องถิ่น อายุ 29 ปี" พนักงานต้อนรับชี้หน้าจอ "พักห้อง 604 ชั้นห้า เช็คเอาท์เที่ยงคืนของวันถัดไป"
"ไปชั้นหก"
หลี่ชิงเหอลดเสียงลง สะบัดข้อมือเบาๆ
"ติ๊ง——"
ศพหญิงสาวหมุนตัวอย่างแข็งทื่อ ตรงไปที่ลิฟต์
พนักงานรักษาความปลอดภัยมองก้าวเดินกลไกของศพ ขยี้ขนลุกบนแขน พึมพำเบาๆ "ผู้หญิงคนนี้เดินตัวตรงราวกับไม้เรียว ขาไม่ค่อกแม้แต่น้อย..."
ลิฟต์หยุดที่ชั้นหก
ศพหญิงสาวก้าวออกจากลิฟต์ เดินตรงไปที่หน้าห้อง 604
ทันใดนั้น เธอหยุด
หลี่ชิงเหอเห็นชัดเจน เส้นเลือดดำที่คอของศพปูดขึ้นมาเป็นท่อนๆ
"ปัง!"
ศพหญิงสาวเอาหัวโขกประตูห้องอย่างแรง จากนั้นมือทั้งสิบก็กดแน่นกับบานประตูไม้ เล็บขูดลงไปเกิดเสียง "แคร่กๆ" ที่เสียดหู
"หัวหน้าสวี ที่นี่คือจุดเกิดเหตุแรก"
"ตรวจสอบกล้องวงจรปิด! เดี๋ยวนี้เลย!"
ดวงตาสวีฉินหรี่ลง ร่างกายแผ่ความน่ากลัวออกมา
สิบนาทีต่อมา ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดชั้นหนึ่ง
ภาพถูกเรียกไปยังกลางดึกเมื่อเก้าวันก่อน
บนหน้าจอ เว่ยเซี่ยโอบไหล่ศพหญิงสาวเดินเข้าไปในลิฟต์ มือข้างหนึ่งเข็นกระเป๋าเดินทางสีชมพูใบใหญ่ที่สะดุดตา ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนาน ตอนนั้นศพหญิงสาวยังมีชีวิตอยู่
แถบความคืบหน้าถูกลากไปยังตีสองของวันถัดมา
ในกล้องวงจรปิดทางเดิน เว่ยเซี่ยเดินออกจากห้อง 604 เพียงลำพัง
เขามือเข็นกระเป๋าเดินทางสีชมพูใบนั้น
แต่ทุกคนมองเห็นความผิดปกติจากหน้าจอได้ เว่ยเซี่ยเข็นได้อย่างลำบากมาก
ภาพสุดท้ายคือกล้องวงจรปิดด้านหลังโรงแรม
เว่ยเซี่ยยัดกระเป๋าเดินทางเข้าไปในท้ายรถเก๋งสีดำ ระบบกันสะเทือนหลังของรถยุบลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหายไปในสายฝนยามค่ำคืน
เบาะแส ปิดวงจรสมบูรณ์
"เข้างอสองคน ออกจากห้องคนเดียว กระเป๋าเดินทางใส่ศพ ทิ้งศพต่างที่" สวีฉินดึงวิทยุสื่อสารออกมาทันที "แจ้งกองบังคับการ ควบคุมทั่วเมือง ตรวจสอบเส้นทางรถเก๋งสีดำที่จดทะเบียนในชื่อเว่ยเซี่ย แล้วเข้าจับกุมทันที!"
"คุณ... คุณตำรวจสวี..."
เสียงฟันกระทบกันดัง "เก็ก ๆ" ดังมาจากนอกประตู
พนักงานต้อนรับถือพวงกุญแจสำรองของห้อง 604 ตั้งใจจะส่งมาให้
แต่ตอนนี้เธอนั่งแผ่บนพรมทางเดิน หน้าซีดไม่มีความเป็นคน
เมื่อครู่ที่อยู่นอกห้องควบคุมกล้อง เพราะตำรวจสนใจอยู่ที่หน้าจอ ไม่ได้ประคองศพไว้
หมวกแก๊ปของศพหลุด หน้ากากอนามัยก็เลื่อนลงมาถึงคาง
พนักงานต้อนรับเห็นดวงตาสีเทาหม่นไร้ชีวิตคู่นั้นชัดเจน และเห็นรอยผ่าศพรูปตัววายอันน่าสยดสยองที่หน้าอกของศพ
พนักงานต้อนรับกลอกตาขึ้นฟ้า แล้วล้มลงแน่นิ่งเป็นลมไป