ยามวิกาล
หลี่ชิงเหอมาถึงสถานีตำรวจประจำถนนเจิ้งซิง ศพหญิงสาวนั่งพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามเงียบๆ สวมหน้ากากอนามัยและหมวกแก๊ป
เจ้าหน้าที่หนุ่มที่เฝ้าอยู่ข้างๆ เหลือบตามองไปมา ไม่กล้าสบตาไปทางนั้น
“ปัง!” เสียงประตูกระจกของห้องโถงถูกผลักอย่างรุนแรง
“นี่มันการบังคับใช้กฎหมายโดยพลการ! ผมจะหาทนาย! ผมจะฟ้องพวกคุณ!”
ชายสวมกุญแจมือคนหนึ่งถูกตำรวจสองนายคุมตัวเข้ามา พยายามดิ้นรนไหล่อย่างสุดแรง
ชายคนนี้สวมเสื้อเชิ้ตแพงๆ แว่นกรอบทองเอียงไปข้างหนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนฆาตกร
เว่ยเซี่ย อายุ 29 ปี ครูฟิสิกส์โรงเรียนมัธยมต้นหมายเลขหนึ่งเมืองชิงโจว
สวีฉินเดินตามหลังมาเป็นคนสุดท้าย ตัวเย็นชื้นไปด้วยไอน้ำ กระบองในมือฟาดลงบนตัวเว่ยเซี่ยอย่างแรง
จากนั้น สวีฉินไม่สนใจเสียงโวยวายของเว่ยเซี่ย หันไปทางหลี่ชิงเหอ “หลี่ชิงเหอ ไปกับเราที่เขตปกครองกว่างหมิง เดี๋ยวฉันจะจัดการเอกสารให้”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า ตามสวีฉินขึ้นไปนั่งเบาะหลังรถอีเวโค
“นั่งเข้าไปข้างใน”
สวีฉินเปิดประตูหลัง ดันเว่ยเซี่ยเข้าไป
เว่ยเซี่ยเพิ่งทรงตัวได้ สายตามุมหนึ่งก็เหลือบไปเห็นเงาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
เขาหันไป มองเห็นใบหน้าซีดขาวไร้เลือด กลิ่นน้ำยารักษาศพแปลกๆ ลอยมาในแสงเย็นจากนอกหน้าต่าง
“อ๊า!”
“นี่... นี่คืออะไร?”
“พวกคุณตำรวจนั่งรถมากับศพด้วยหรือ?”
เว่ยเซี่ยดีดตัวขึ้นราวกับถูกไฟฟ้าดูด ศีรษะไปกระแทกกับหลังคารถ “ปัง!” เสียงทึบ
“ทำไมโต้ตอบกันขนาดนั้น?”
“ลองดูดีๆ ไม่รู้จักหรือ?”
สวีฉินกอดอก ยืนขวางอยู่ที่ประตูรถ
ลูกกระเดือกของเว่ยเซี่ยขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เขาหดตัวไปชิดประตูอีกฝั่ง “ผมไม่รู้จัก! ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน! พวกคุณข่มขู่!”
“ถ้าไม่รู้จัก แล้วกลัวอะไร?”
สายตาสวีฉินเย็นชาราวมีด ปลายนิ้วเคาะกรอบประตูรถสองที
หลี่ชิงเหอนั่งอยู่ข้างคนขับ ได้ยินสัญญาณ มือก็พลิก
นิ้วหัวแม่มือกดลงบนโคนนิ้วกลาง
ในใจภาวนาคาถารีบเร่งตามพิธี
“วูบ!” จู่ๆ กระแสลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดเข้ามาในรถ
ศพหญิงสาวที่ไร้ชีวิตนั้น “ฉึก!” ลืมตาขึ้นมาทันใด
รูม่านตาสีเทาหม่นจ้องไปที่เว่ยเซี่ย สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นนับไม่ถ้วน
เว่ยเซี่ยรูม่านตาหดตัว ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับถูกร่อน
“ผี...! ผี!”
กุญแจมือกระแทกกับโครงเหล็กที่นั่งดังกรุ๊งกริ๊ง
ปลายนิ้วหลี่ชิงเหอยกขึ้นเล็กน้อย
ศพหญิงสาวพุ่งตัวอย่างกะทันหัน แขนแข็งทื่อยื่นตรงออกไปราวกับท่อเหล็ก คว้าคอเว่ยเซี่ยไว้แน่น เล็บสีดำคมกริบแทงทะลุคอเสื้อเชิ้ต จิกเข้าไปในเนื้อ
“เอ่อ!!! ”
เว่ยเซี่ยตาเหลือกขาว ร่างกายสั่นเหมือนรำข้น
“ผม... ผมสารภาพ!”
“ผมฆ่า! ผมฆ่าทั้งหมด!”
“ยัยไลฟ์สดคนนั้นในคดีใหญ่ 3.23 ก็เป็นผมฆ่า!”
“ช่วยด้วย! ปล่อยผมเร็ว!”
ในขณะนั้น ความกลัวสุดขีดได้บดขยี้กำแพงป้องกันจิตใจของเว่ยเซี่ยจนแหลกสลาย
ในเวลาเดียวกัน กลิ่นฉี่เหม็นเขียวคละคลุ้งไปทั่วรถที่ปิดตาย เว่ยเซี่ยตกใจจนกางเกงเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง สลบไสลไปทั้งอย่างนั้น
เห็นดังนั้น หลี่ชิงเหอก็คลายมือ แขนของศพหญิงสาวจึงเอียงหลุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ชั่วขณะนั้นเอง หลี่ชิงเหอรู้สึกแน่นหน้าอก
ความรู้สึกแก้แค้นอันรุนแรงพุ่งทะลุเข้ามาในหัวของเขาผ่านเส้นใยที่มองไม่เห็น
มันคือความไม่พอใจ ความเสียใจ และความสมใจที่ได้ล้างแค้นปะปนกัน
“นี่มันความรู้สึกอะไร?”
“ฉันสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของศพได้อย่างไร?”
หลี่ชิงเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย ข่มเลือดที่พลุ่งพล่านไว้ แล้วหลับตา
ฟ้าสางรำไร
ทุกคนเดินทางถึงเขตปกครองกว่างหมิง
หลี่ชิงเหอถูกเชิญเข้าไปในห้องควบคุม สามารถมองเห็นภาพในห้องสอบสวน
ในภาพ เว่ยเซี่ยถูกน้ำเย็นราดจนตื่น นั่งพิงเก้าอี้สอบสวน
คำแรกที่เขาพูดเมื่อตื่นมาคือ “ผู้หญิงคนนั้น... ศพนั้นล่ะ?”
“เว่ยเซี่ย” สวีฉินวางรูปถ่ายกองหนึ่งลงบนโต๊ะ เสียงเย็นชา “สารภาพมาเถอะ เมื่อกี้นายยอมรับด้วยปากเปล่าว่าฆ่าคนต่อเนื่อง”
ได้ยินดังนั้น เว่ยเซี่ยเหมือนลูกโป่งที่รั่ว เปิดเผยคดีทั้งสองอย่างหมดเปลือก
เดิมทีเขาเป็นครูฟิสิกส์ มีวุฒิปริญญาโท ในสายตาคนทั่วไปภาพลักษณ์ภายนอกดูดีมาก
แต่ครอบครัวเว่ยเซี่ยจน
เพื่อเงิน เขาจึงหมั้นหมายกับลูกสาวคนเดียวของเศรษฐีร้อยล้าน
เพียงแต่ว่า ผู้หญิงคนนั้นหนักถึง 200 ปอนด์ เว่ยเซี่ยไม่มีความสนใจใดๆ ต่อเธอเลย
เพื่อความตื่นเต้น เขาปลอมตัวเป็นโสดบนโลกออนไลน์มาอย่างยาวนาน เที่ยวจีบผู้หญิงไปทั่ว
ศพหญิงสาวที่พบในครั้งนี้อายุ 19 ปี เป็นช่างทำเล็บจากจังหวัดข้างเคียง
เช่นเดียวกับไลฟ์สดสาวในคดีใหญ่ 3.23 สตรีวัยเยาว์ทั้งสองคนล้วนเป็นคู่รักออนไลน์ของเขา
“พวกเธอ insist จะมาหาผมที่ชิงโจว...”
“ตอนพักโรงแรม ยัยช่างทำเล็บคนนั้นแอบดูโทรศัพท์ผม แล้วเห็นรูปคู่หมั้นของผม”
“เธอข่มขู่ผม บอกว่าจะไปอาละวาดที่โรงเรียน จะไปหาพ่อตาผมเพื่อเปิดโปงผม!”
เสียงเว่ยเซี่ยแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
“ผมสูญเสียสถานะตอนนี้ไม่ได้ ผมกำลังจะข้ามชนชั้นอยู่แล้ว!”
“ผมต้องเอาใจเธอไว้ก่อน กลางคืนใช้มีดผลไม้แทงเธอ แล้วล้างคราบเลือด ยัดเธอใส่กระเป๋าเดินทาง ขับรถไปทิ้งในหุบเขารกร้าง”
“แล้วไลฟ์สดสาวคดี 3.23 ล่ะ?”
สวีฉินขัดขึ้น
“เหมือนกัน ยัยนั่นก็ไม่ตายง่ายๆ คืนนั้นเธอแอบบันทึกรายชื่อในโทรศัพท์ผม ตั้งใจจะโทรหาคู่หมั้นผม โชคดีที่ผมจับได้ เลยจัดการเธอ...”
ฟังคำสารภาพของเว่ยเซี่ย ห้องควบคุมเงียบกริบ
เดิมทีคิดว่าเป็นฆาตกรโรคจิตประหลาด ใครจะรู้ว่าความจริงมันช่างไร้สาระถึงเพียงนี้?
“เฮ้ย!” ตำรวจอาวุโสนายหนึ่งทุบโต๊ะดังปัง “หน้าเนื้อใจเสือ นายเพื่อตำแหน่งลูกเขยบ้านรวย ฆ่าคนสองชีวิต!”
ตำรวจหนุ่มหลายนายก็กัดฟันกรอด
หลี่ชิงเหอมองภาพในจอ ไม่พูดอะไร
เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศรอบกาย นั่นคือความเศร้าโศกและความเคียดแค้นของหญิงสาววัย 19 ปี
หลี่ชิงเหอเอามือล้วงกระเป๋า ค่อยๆ หยิกปลายลิ้นกระดิ่งเรียกวิญญาณ “ฆาตกรได้รับโทษแล้ว ไปสู่สุขเถิด”
เสียงจบลง ความเย็นที่ปลายนิ้วก็หายไปอย่างน่าอัศจรรย์
ครู่หนึ่ง ประตูห้องสอบสวนเปิดออก สวีฉินเดินออกมา
ตอนนี้ เธอไม่มีความตื่นเต้นในการไขคดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหดหู่
“หลี่ชิงเหอ ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมาก”
“ถ้าไม่มีวิธีของนาย คดีสองคดีนี้ก็คงเป็นคดีค้างที่ไม่มีหลักฐานยืนยัน”
“ทางผู้ใหญ่บอกว่า เนื่องจากผลงานของนาย เงินรางวัลเพิ่มเป็นหนึ่งแสน ทางเขตกำลังเร่งดำเนินการอนุมัติ อีกไม่นานจะเข้าบัญชี”
“อีกอย่าง ฉันจะยื่นขอธงประกาศเกียรติคุณและเกียรติบัตรผู้กล้าจากทางราชการ ตอนนายสอบบรรจุเป็นข้าราชการ ของพวกนี้มีค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”
สวีฉินมองหลี่ชิงเหอ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
หนึ่งแสน?
ไม่เลวนี่!
หลี่ชิงเหอไม่ได้พูดอะไร แต่ไหล่ที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
เงินจำนวนนี้พอให้เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในช่วงเตรียมสอบได้
“ไปเถอะ”
“ฟ้าสว่างแล้ว ฉันส่งนายกลับบ้าน”
สวีฉินหยิบกุญแจรถออกจากกระเป๋า หมุนไปมาในมือ