แคว้นเซี่ย เมืองชิงโจว หมู่บ้านจี๋เสียง
กลางคืน
“ลูกหลานกตัญญู คุกเข่า!”
หลี่ชิงเหอ วัยยี่สิบสาม สวมชุดเต๋า มือซ้ายถือกระดิ่งเรียกวิญญาณ มือขวาถือธงนำทางวิญญาณ ตะโกนเสียงกังวาน
ภายในลานบ้าน สมาชิกตระกูลหวังทั้งเด็กและผู้ใหญ่คุกเข่าลงหมดทุกคน
เมื่อคารวะเสร็จสิ้น ชายชราหวังคนโต วัยใกล้หกสิบ ลุกขึ้นยื่นซองสีขาวให้ “พ่อหนุ่มหลี่ พ่อของเราฝากท่านด้วย”
“วางใจได้”
“รุ่งสางข้าจะพาท่านผู้เฒ่าคืนสู่มาตุภูมิ”
หลี่ชิงเหอเหลือบมองซองสีขาว ข้างในมีเงินสองพันพอดี
ทันใดนั้น หลี่ชิงเหอก็เขย่ากระดิ่งเรียกวิญญาณ ริมฝีปากพึมพำบทสวด
“หยินและหยางมีวิถี วิญญาณมีทางกลับคืน”
“ศพสถิตสามขวัญ วิญญาณเจ็ดแนบกาย”
“ยามสามออกเดินทาง ยามห้าคืนสู่เหย้า”
“ฉับพลันดั่งคำสั่ง ลุก!”
สิ้นเสียง ศพของผู้เฒ่าหวังในโรงพิธีผุดลุกพรวด
หลี่ชิงเหอเขย่ากระดิ่งเรียกวิญญาณแต่ละที ศพก็ก้าวตามเขาไปสองก้าว
มองหลี่ชิงเหอเดินลับไป หวังคนที่สองห่อไหล่ “พี่ใหญ่ รู้ได้ยังไงว่าพ่อหนุ่มหลี่นำศพได้”
เรื่องนำศพ เคยเห็นแต่ในนิยาย
ถ้าวันนี้ไม่เห็นกับตา พวกเขาไม่มีทางเชื่อ
หวังคนโตเอ่ยเสียงแผ่วเบา:
“ปู่ของพ่อหนุ่มหลี่เป็นคนนำศพ ตอนนั้นยังเป็นสหายสนิทกับพ่อเรา”
“เพียงแต่ภายหลังช่วงทศวรรษ 60 ด้วยเหตุผลพิเศษ ปู่ของเขาจึงวางมือ”
“เรื่องนี้พ่อเคยเล่าให้ข้าฟังก่อนตาย ตำนานว่ามีแต่คนนำศพเท่านั้นที่ทำให้วิญญาณสู่ฟ้า ขวัญสู่ดิน...”
……
อีกด้าน
หลี่ชิงเหอนำศพมาถึงทางเปลี่ยวแล้ว
แสงจันทร์พร่างพรมดั่งน้ำตก สาดลงบนร่างคนกับศพ ทอดเงายาวเหยียด
หลี่ชิงเหอมือซ้ายถือกระดิ่งเรียกวิญญาณ มือขวาถือธงนำทางวิญญาณ ท่านผู้เฒ่าหวังในชุดอัปมงคลก้าวย่างกลไก ราวกับหุ่นเชิด
“ท่านผู้เฒ่าหวัง ท่านก็โชคดี”
“ถ้าข้าไม่ถูกชีวิตบีบคั้น ชาตินี้ก็ไม่อยากยุ่งกับวิชานี้อีก”
หลี่ชิงเหอหันกลับมามองศพด้านหลัง พูดพึมพำ
หลังเรียนจบมหาลัยในปิดเทอมหน้าร้อนนี้ หลี่ชิงเหอเอาแต่เตรียมสอบข้าราชการ
ก็แน่ละ กระแสตอนนี้คือสอบติดแล้วขึ้นฝั่ง
แต่ความจริงคือ ตอนนี้ตัวเองจนกรอบ ไม่มีจะกิน แม้แต่มาม่ายังกินอย่างประหยัด
บังเอิญ เมื่อวานตระกูลหวังมาตามหา บอกว่าผู้เฒ่าหวังหวังให้หลังตายแล้วมีคนนำศพส่งกลับบ้านเกิด ตัวเองเพิ่งนึกถึงสิ่งที่ปู่เคยสอนไว้ตอนเด็กๆ ออก
สมัยเด็ก ปู่สอนมนตร์บางบทให้ บอกว่าเป็นคัมภีร์ลับประจำตระกูล
พร้อมกันนั้น ตระกูลหลี่ยังมีคำสั่งบรรพชนสามข้อ:
ไม่นำศพตายโหง
ไม่ใช้วิชานี้หากินเงินทุจริต
ไม่ใช้วิชานี้พัวพันทางการ
หลายสิบปีก่อน ปู่มีชื่อเสียงในแถบชิงโจวก็เพราะนำศพนี่แหละ
แต่ภายหลังด้วยเหตุผลพิเศษ ปู่ก็วางมือ
สมัยอยู่ม.หนึ่ง ปู่กำชับว่ายุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ต่อไปให้ตั้งใจเรียน ช่วงชิงกินข้าวหลวง อย่าเป็นคนนำศพอีก
เพราะบ้านจน หลี่ชิงเหออาศัยเงินช่วยเหลือจากญาติมิตร งานพิเศษปิดเทอม และทุนการเรียน ประคองตัวมาจนถึงปีสี่
“เงินสองพันในซองขาวที่ลูกชายท่านให้มา พอให้ข้าประทังชีวิตได้สองเดือน”
“ตอนแรกข้าสัญญากับปู่ไว้แล้วว่าจะไม่เป็นคนนำศพ...”
ภาพอดีตแล่นผ่านสมองหลี่ชิงเหออย่างรวดเร็ว เขาพร่ำบ่นกับศพผู้เฒ่าหวัง
เดินได้ราวสามกิโลเมตร หลี่ชิงเหอมองเห็นโครงร่างภูเขาต้าหวายในความมืด จึงนั่งลงริมทาง เตรียมจิบน้ำให้ชุ่มคอ
อีกสองกิโลเมตร เข้าภูเขาก็จะถึงจุดฝังศพ ที่นั่นมีคนรับผิดชอบเรื่องฝังศพอยู่แล้ว
ตัวเองเดินท่องคาถาเขย่ากระดิ่งมาตลอดทาง คอแห้งปากแห้งจริงๆ
ครู่ต่อมา หลี่ชิงเหอเข้าไปในภูเขาต้าหวาย เร่งเสียงดังขึ้น
“ฟ้าพรั่นพรึง ดินพรั่นพรึง ศิษย์ยกโคมส่องทั่วทิศ!”
“ราชาศพกลางทางฟังคำข้า ก้าวทีกระดิ่งทีหวนคืนถิ่น!”
“คนเป็นหลีกทาง ผีเทพอย่าขวาง...”
หลี่ชิงเหอจุดโคมเรียกวิญญาณ ท่องคาถาบรรพชนพึมพำเป็นทำนอง
พูดตามตรง ดึกสงัดเงียบเดินบนทางเขา ชวนขนหัวลุกไม่น้อย
ทันใดนั้น ด้านหน้าและหลังหลี่ชิงเหอก็ปรากฏแสงไฟสว่างจ้า แนวกั้นระวังเหตุดึงขวางปิดทางไว้หลายชั้น
“อะไรกัน”
“ทำไมตำรวจเยอะจัง”
หลี่ชิงเหอกำลังงงงวย ปากกระบอกปืนดำขลับหลายกระบอกก็เล็งมาที่เขา
“ตำรวจ ยกมือหมอบลง!”
“คุณตำรวจ พวกคุณทำอะไรน่ะ”
“อย่าพล่าม หมอบลง ไม่งั้นพวกเราจะยิงแล้ว!”
“!”
หลี่ชิงเหอกลืนน้ำลาย ละล่ำละลักยกมือหมอบลง
ขาดการควบคุมจากหลี่ชิงเหอ ศพด้านหลังก็ล้มตึงแข็ง
“ศพ?”
“ไอ้หมอนี่มีศพอยู่ข้างหลัง!”
“หัวหน้าสวี นี่มีศพ!”
“ใส่กุญแจมือ พาตัวกลับโรงพัก”
“คุณตำรวจ พวกคุณจับผิดคนจริงๆนะ...”
หลี่ชิงเหอหมอบอยู่กับพื้น มองนางตำรวจร่างสูงมัดผมหางม้าที่เดินสวนมา ร้องหาความยุติธรรม
สวีฉิน อายุสามสิบปี หัวหน้าชุดเฉพาะกิจคดีอาญาหนึ่ง สถานีตำรวจสาขากวงหมิง เมืองชิงโจว ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรรม ฉายาผู้หญิงเหล็ก
หนึ่งชั่วโมงก่อน เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนพบศพหญิงสาวหนึ่งรายที่นี่
ศพหญิงสาวรายนี้ ลักษณะการตายเหมือนกับศพหญิงสาวในคดีใหญ่ 3.23 เมื่อครึ่งเดือนก่อนเปี๊ยบ
ช่วงนี้ เวลาพักของสวีฉินในแต่ละวันไม่เกินสี่ชั่วโมง
คดีใหญ่ 3.23 ทับถมเธอจนหายใจไม่ทั่วท้อง
ตั้งแต่เข้ารับราชการ หกปีมานี้บางคดีที่เธอสะสางนับไม่ถ้วน แต่คดีนี้กลับไม่คืบหน้าเลยสักนิด
ไม่กี่วันมานี้ โทรศัพท์จากกองบัญชาการเมืองวันละสามสาย ถึงขนาดบอกว่าคดีนี้เข้าตากองบัญชาการมณฑลแล้ว
วันนี้พบศพหญิงสาวอีก นับว่าเป็นเรื่องซ้ำร้ายซ้อน
บังเอิญ ยังมาเจอหลี่ชิงเหอลับๆ ล่อๆ ที่สำคัญคือด้านหลังหลี่ชิงเหอยังมีศพ?
สวีฉินจ้องหลี่ชิงเหอด้วยแววตาคมกริบ “ร้องหาความยุติธรรม? ชื่อ อายุ ทำงานอะไร...”
“หลี่ชิงเหอ ยี่สิบสาม เพศชาย สัญชาติฮั่น”
“ตอนนี้ว่างงาน กำลังสอบราชการ งานเสริมนำศพ...”
หลี่ชิงเหอไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองนำศพครั้งแรกก็มาพัวพันกับที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม ลนลานหยิบบัตรประชาชนออกมา
สวีฉินมองบัตรแล้วถามเสียงเย็น “ว่าไง ทำไมถึงฆ่าคน”
“คุณตำรวจคนสวย ทางนี้บอกได้ไหมว่าคนคนนี้ตายตามอายุขัย ข้าแค่นำศพไปที่ฝังนะขอรับ”
ได้ฟังคำของหลี่ชิงเหอ สวีฉินขมวดคิ้ว “นายบอกว่านายทำให้คนตายเดินได้ มีหลักฐานอะไร”
คำว่าคนนำศพ แถบเซียงซีมีอยู่จริง
แต่ชิงโจวอยู่เหนือ ไม่เคยได้ยินนะ?
อีกอย่าง เรื่องคนนำศพเธอเคยเห็นแต่ในนิยายกับหนัง
สวีฉินไม่เคยเชื่อเรื่องผีสาง ไม่เชื่อศพเดินได้ด้วย
พลันนั้น เจ้าหน้าที่จดบันทึกข้างๆ ก็แสดงสีหน้าสุดจะเชื่อ
เขาจดบันทึกมาสิบปีแล้ว อาชญากรพยายามใช้ข้ออ้างนี้หนีกฎหมาย เป็นครั้งแรกที่เจอ
“พวกคุณไม่เชื่อ ข้าไม่มีทางเลือก”
“ศพอยู่ตรงนี้ ให้ข้าลองก็รู้ไม่ใช่หรือ”
ตัวเองรับปากตระกูลหวังไว้แล้วว่าต้องฝังผู้เฒ่ารุ่งสาง
นางตำรวจสวยไม่เชื่อ ตัวเองก็ต้องโชว์ให้ดูสักหน่อย
สวีฉิน: ?
เหล่าตำรวจ: ???