ระหว่างที่ทั้งสี่พูดคุยกัน ไม่นานก็เดินมาถึงประตูตู้รถไฟ เตรียมจะกลับไปนั่งที่
จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็กระตุกแล้วกระเด็นออกมา มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด ก่อนจะล้มลงตรงหน้าทุกคนพอดี
“อ๊าก!”
ชายสวมแว่นมือเปื้อนเลือด ความเจ็บแสบร้อนแล่นพล่าน มีควันขาวพวยพุ่งออกมาพร้อมเสียงฉ่า เขาร้องโหยหวนพลางกลิ้งไปทั่วพื้น
เย่ชิงชิงสะดุ้ง พอเห็นบะหมี่กรอบสองห่อกระจัดกระจายอยู่ข้างชายคนนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างทันที ก่อนจะถามเสียงเข้ม
“นี่มันของในกระเป๋าฉันไม่ใช่เหรอ?”
ผู้โดยสารคนอื่นในตู้รถไฟได้ยินเสียงดัง ก็พากันชะโงกหน้าออกมาดู
เด็กสาวผมหางม้าสั้นที่อุ้มแมวลายเสืออยู่บนตักจากที่นั่งหมายเลข 14 ชี้ไปยังชายที่กำลังร้องโหยหวน แล้วพูดว่า
“เมื่อกี้หมอนี่กำลังค้นกระเป๋าพวกเธออยู่ จู่ ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ”
ชายสวมแว่นที่ล้มอยู่บนพื้นพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว “เมื่อกี้มีของสกปรกมาแตะตัวผม!”
หลี่หยวนตั้นชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังเฉินเยว่ ยิ้มน้อย ๆ “ของสกปรกอะไร ฉันว่าโดนจับได้คาหนังคาเขามากกว่า!”
ชายสวมแว่นลุกขึ้นยืน เห็นคนรอบข้างมองมาด้วยสายตาหลากหลาย สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่ถูกจับได้และความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาหันหลังเตรียมเผ่นทันที
เฉินเยว่เลิกคิ้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เดินเข้าไปขวางหน้าเขา
“หยุดนะ ทุกคนเห็นกันหมดแล้ว อย่าขโมยของพวกเราแล้วยังไม่ยอมรับผิดสิ ลงโทษกันสักหน่อย อย่างน้อยก็ต้องทิ้งอะไรไว้ชดใช้พวกเรา”
ชายสวมแว่นโกรธจนหัวเราะออกมา เลิกเสแสร้งเสียที
“ถ้าฉันมีของติดตัวอย่างอื่นบ้าง ก็คงไม่ต้องไปขโมยแล้ว ไม่มีเงินให้หรอก อยากได้ชีวิตก็เอาไปเลย!”
เธอเพิ่งเคยเจอคนที่ขโมยของแล้วยังพูดจาหน้าด้านได้ขนาดนี้
เฉินเยว่คร้านจะต่อปากต่อคำ กวาดตามองแล้วชี้ไปยังชุดไฟแช็กกับบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา ก่อนพูดตรง ๆ
“นั่นไง ยังมีของอยู่ไม่ใช่เหรอ ทิ้งไฟแช็กไว้ แล้วนายก็ไปได้”
เฉินเยว่เห็นใบหน้าของชายสวมแว่นค่อย ๆ แดงก่ำ กำปั้นที่บาดเจ็บก็กำแน่นขึ้น จึงพูดอย่างใจเย็น
“แน่นอน นายจะเลือกลงมือชกฉันเลยก็ได้ แต่ไม่แน่ว่าจะสู้ฉันไหว”
“ได้สิ ตามที่ขอ”
ชายสวมแว่นเดิมทีก็ทั้งอับอายทั้งโกรธอยู่แล้ว พอถูกเฉินเยว่ยั่วโมโหเข้าอีก เขาก็เหวี่ยงหมัดใส่หน้าเธอ เตรียมเล่นงานสาวสวยอย่างไร้ความปรานี
เฉินเยว่ชักมีดปอกผลไม้ออกมาสวนกลับ เตรียมตอบโต้
“อ๊าก!”
แต่พอชายสวมแว่นยื่นหมัดออกมา จู่ ๆ เขาก็ส่งเสียงไม่ออก หน้าอกถูกพลังไร้รูปร่างบีบรัด ร่างกระเด็นถอยหลังอย่างรวดเร็วแล้วล้มลงกับพื้น
ฟองสีขาวไหลออกจากมุมปาก เขาเบิกตากว้างจ้องเพดานตู้รถไฟ ดิ้นรนอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะหยุดนิ่งไปอย่างสิ้นเชิง
เสียงประกาศดังขึ้นภายในตู้รถไฟ
“ติ๊ง ผู้โดยสารหมายเลข 139 ฝ่าฝืนกฎของขบวนรถไฟ ลงโทษด้วยภาวะหัวใจหยุดเต้นจนเสียชีวิต เพื่อเตือนให้ผู้อื่นระวัง”
“...”
เฉินเยว่ยังยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม เธอคิดไว้แล้วว่าคนที่เริ่มทะเลาะวิวาทหรือลงมือก่อนบนรถไฟจะถูกลงโทษ แต่แบบนี้ก็ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว
กำจัดทิ้งด้วยกำลังล้วน ๆ
“นี่มัน...”
คนที่เหลือพากันเข้ามามุงดู แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมชายสวมแว่นถึงตายกะทันหันแบบนี้
“กะทันหันเกินไปแล้ว ถึงหมอนี่จะลักเล็กขโมยน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตายไหม?”
“ตามหลักกฎหมายเขาไม่ต้องตายหรอก แต่หลักการมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“หึ ๆ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ คนแบบนี้ในละครยังอยู่ไม่พ้นตอนแรกเลย”
“แล้วศพจะทำยังไง ปล่อยไว้แบบนี้เหรอ?”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปมา ท่ามกลางความวุ่นวายในตู้รถไฟ จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาเคร่งขรึมดังขึ้น
“นี่คือผลของการฝ่าฝืนกฎ ดูท่าผมคงต้องมาเตือนพวกคุณด้วยตัวเอง ห้ามทะเลาะวิวาทและขโมยของภายในตู้รถไฟ ผมไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเป็นครั้งที่สอง”
ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบกว่า สวมเครื่องแบบไล่สีดำขาวยืนอยู่ตรงประตูตู้รถไฟ ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ที่เอวยังเหน็บปืนประจำการสีดำไว้กระบอกหนึ่ง
เขามีรูปลักษณ์แบบชายหนุ่มหน้าตาดีสไตล์จีน ดวงตาจับจ้องอย่างเย็นชา มุมปากแฝงไอหนาวไว้บางเบา
“แยกย้ายกันได้แล้ว ผมจะจัดการศพเอง”
เสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นพร้อมกับเสียงประกาศภายในตู้รถไฟ
“ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านกลับไปยังที่นั่งประจำตู้ของตน เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบจะอธิบายการทดสอบสำหรับผู้เริ่มต้นให้ฟัง”
ผู้คนที่มุงดูแยกย้ายกันไปทันที เฉินเยว่กับคนอื่น ๆ ก็รีบกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง
แต่ก่อนหน้านั้น เฉินเยว่ฉวยไฟแช็กจากกระเป๋าของชายสวมแว่นไปด้วย
ทั้งสี่คนในห้องพักของเธอไม่มีใครสูบบุหรี่ จึงไม่มีไฟแช็กสำรองติดตัว ของชิ้นนี้อย่างไรก็เป็นแหล่งกำเนิดไฟ พกไว้กับตัวน่าจะมีประโยชน์มาก
เฉินเยว่แอบสังเกตสีหน้าของชายในเครื่องแบบ พอเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะห้าม จึงยิ้มแล้วพูดว่า
“ขอโทษที่รบกวนนะคะ คุณลุง เชิญเลยค่ะ~”
ชายในเครื่องแบบพยักหน้าเล็กน้อย แล้วยื่นมือออกมา แสงเรืองรองคล้ายอิเล็กตรอนชีวภาพสายหนึ่งไหลออกจากปลายนิ้ว
วินาทีต่อมา ศพชายสวมแว่นที่นอนอยู่บนพื้นก็เหมือนถูกแสงจุลชีพย่อยสลายด้วยความเร็วสูง พริบตาเดียวก็หายไปจากตรงนั้น
ภาพชวนเหลือเชื่อนี้ทำให้คนอื่น ๆ ตะลึงอีกครั้ง ต่อให้เป็นกลมายากลหายตัว อย่างน้อยก็ควรมีอุปกรณ์ช่วยไม่ใช่หรือ
เสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูหน้าและหลังของตู้รถไฟที่ห้า ซึ่งเชื่อมกับทางเดินระหว่างตู้รถไฟอื่น ๆ ปิดลงกะทันหัน
ชายในเครื่องแบบเดินไปยังกลางตู้รถไฟ ตรงที่นั่งหมายเลข 76 แล้วกล่าวว่า
“เดิมทีพนักงานรถไฟหมายเลข 005 ควรเป็นคนอธิบายเรื่องต่อจากนี้ให้พวกคุณฟัง แต่ในเมื่อเกิดเหตุพิเศษขึ้นในตู้ที่พวกคุณอยู่ ผมจะทำหน้าที่แทนเอง”
“ขอแนะนำตัวสั้น ๆ ก่อน ผมเป็นตำรวจรถไฟของขบวนรถไฟไร้สิ้นสุดเที่ยวนี้ ชื่อจริงคือจู๋หลง หน้าที่รับผิดชอบคือดูแลให้รถไฟเดินรถตามปกติ นี่คือใบประจำตัวของผม”
จู๋หลงหยิบบัตรประจำตัวของตัวเองออกมาให้คนทั้งสองฝั่งดู จนคนอื่น ๆ พากันโบกมือปฏิเสธด้วยความตกใจ
นักศึกษาชายที่นั่งอยู่ข้างเขาทำหน้าเก้อเขิน “คุณเก่งกาจขนาดนั้น ยังต้องให้พวกเราดูบัตรอีกเหรอครับ?”
“ขั้นตอนที่ควรทำก็ยังต้องทำ”
จู๋หลงยิ้มบาง ๆ แล้วปรบมือ
มีเครื่องฉายภาพขนาดใหญ่สองเครื่องปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าและด้านหลังสุดของตู้รถไฟ ดึงดูดสายตาทุกคน
ภาพด้านในเป็นสถานการณ์ปัจจุบันในหลายพื้นที่ของดาวสีน้ำเงิน บางแห่งกลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว ซอมบี้เดินเร่ร่อนไปทั่ว ดูราวกับกำลังจะพุ่งทะลุจอออกมาได้ทุกเมื่อ
วินาทีต่อมา จุดสีขาวสว่างจ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ทุกที่ที่มันผ่านเกิดระเบิดเป็นดอกเห็ดต่อเนื่องราวกับปืนใหญ่ชุดหนึ่ง เพียงพริบตาทุกอย่างก็ถูกทำลายจนราบ
มองไปสุดสายตา แยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งใดคือท้องฟ้าหรือผืนดิน ในอากาศมีแต่ฝุ่นสีขาวกับซากปรักหักพัง
เมื่อภาพค่อย ๆ ซูมออก โลกหลากสีสันก็สูญสิ้นไปจนหมด เหลือเพียงภาพบันทึกโทนขาวดำตรงหน้าทุกคน ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
สีหน้าของจู๋หลงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เขากล่าวว่า
“บ้านเกิดของพวกคุณถูกทำลายไปแล้ว เลิกหวังว่าจะได้กลับไปเสียที เผ่าพันธุ์ทรงปัญญาและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การดูแลของรถไฟไร้สิ้นสุด ซึ่งก็คือพวกคุณที่อยู่ตรงนี้”
“คนที่ได้รับข้อความจากปุ่มเอฟแล้ว แต่ยังยืนกรานจะอยู่ต่อ ล้วนเสียชีวิตกันหมดแล้ว”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนก็สิ้นหวังอย่างสมบูรณ์
มีเพียงคนส่วนน้อยที่เผยสีหน้ายินดี บางคนถึงกับตะโกนอย่างตื่นเต้น
“งั้นทั้งหมดนี่ก็เป็นเรื่องจริง โลกถูกจัดระเบียบใหม่ พวกเราทุกคนมีอนาคตที่สดใส!”
จู๋หลงยิ้มบาง ๆ
“จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ แต่ก่อนอื่น เป้าหมายของพวกคุณคือเอาชีวิตรอด ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องทำตามกฎใหม่และปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่”
“รถไฟขบวนนี้จะไปถึงสถานีใหม่ทุกช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อถึงตอนนั้น พวกคุณต้องทำภารกิจที่รถไฟมอบหมายให้สำเร็จก่อน จึงจะกลับมาที่นี่ได้”
หลี่หยวนตั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกมือถาม
“สวัสดีค่ะ ฉันไม่เห็นคนชรากับเด็กเล็กเลย พวกเขาถูกคุ้มครองไว้หรือเปล่าคะ?”
พอได้ยินคำถามนี้ คนอื่น ๆ ในตู้รถไฟก็ตกใจและมองจู๋หลงอย่างมีความหวัง
“ใช่สิ พ่อแม่ฉันอายุเกินหกสิบแล้ว ท่านทนทรมานไม่ไหวหรอก!”
“ลูกชายคนเล็กที่บ้านฉันเพิ่ง 6 ขวบ เป็นผู้ชายคนเดียวของบ้าน ฉันยังรอให้เขาสืบทอดวงศ์ตระกูลอยู่เลย”
“เดี๋ยวนะลุง แต่งตัวแบบนี้ ดูยังไงบ้านคุณก็ไม่น่ามีบัลลังก์ให้สืบทอดนะ?”
ท่ามกลางเสียงถกเถียงของทุกคน จู๋หลงกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เราให้ความคุ้มครองในระดับหนึ่งแก่กลุ่มเปราะบาง เช่น คนชรา ผู้หญิงและเด็ก ผู้พิการ และผู้ป่วยหนัก แต่โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ พวกเขาต้องใช้แรงงานของตัวเองแลกค่าตอบแทนเหมือนกับพวกคุณ”
“แต่สภาพความเป็นอยู่และสิทธิประโยชน์ของพวกเขาดีกว่าพวกคุณมาก เพราะงั้นห่วงตัวเองก่อนเถอะ”
พอได้ยินดังนั้น ทุกคนก็คลายกังวลลงได้บ้าง อย่างน้อยไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ต้องห่วงครอบครัวแล้ว
นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้าย
แต่เพียงวินาทีต่อมา เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในตู้รถไฟอีกครั้ง บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาใหม่
“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน สถานีถัดไป【นครราตรีซอมบี้】คาดว่าจะเดินทางถึงในอีก 6 ชั่วโมง โปรดเตรียมตัวให้พร้อม”
ราวกับมีระเบิดมือถูกโยนเข้ามาในตู้รถไฟ หลังเงียบงันไปชั่ววินาที สลักระเบิดก็ถูกดึงออก แล้วอารมณ์ของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ระเบิดพรึ่บขึ้นมาทันที
“พูดบ้าอะไร ให้พวกเราไปสู้กับซอมบี้เหรอ?”
“ถ้ามีอาวุธปืนก็คงยังพอว่า แต่นี่พวกเราไม่มีอะไรติดมือเลย จะสู้บ้าอะไรได้!”
“แม่ หนูอยากกลับบ้าน!”
“กลับบ้าน กลับบ้าน มีรักก็ไม่กลัว~”
บางคนร้องไห้ไปพลางร้องเพลงไปพลาง แล้วก็กระโดดข้ามขอบเหวแห่งความสิ้นหวัง กลายเป็นคนเสียสติไปเสียเลย
ทางด้านห้องพักหมายเลข 502 เย่ชิงชิงรู้สึกใจหวิว เหงื่อผุดเต็มใบหน้า
“ช่วยด้วย ฉันกลัวของพวกนั้นจริง ๆ นะ ตอนแรกที่เข้าห้องพักมา ฉันแทบช็อกตายอยู่แล้ว”
ฮวาเจียวที่เพิ่งมารวมกลุ่มครบสี่คน นึกไม่ถึงว่าจะได้ข้อมูลจากคนที่อยู่นอกวงด้วย พอได้ยินดังนั้นก็อดตกใจไม่ได้
“อะไรนะ? ก่อนพวกเธอมาถึง เจอซอมบี้ด้วยเหรอ?”
หลี่หยวนตั้นพยักหน้าเงียบ ๆ
“ใช่ ความน่ากลัวของสัตว์ประหลาดอยู่ตรงที่เราไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร ยังดีที่พวกเราสามคนช่วยกันไล่มันออกไปได้ แต่ตอนนี้พอนึกถึงก็ยังเสียวอยู่เลย”
เฉินเยว่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนพูดว่า
“เมื่อกี้เขาบอกว่ารถไฟจะถึงสถานีใหม่เป็นระยะ ๆ แปลว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนี้คงมีด่านคล้าย ๆ กันมาอีกไม่ขาดสาย นี่จะเป็นโลกแนวไร้ขีดจำกัดหรือเปล่า?”
เย่ชิงชิงชะงัก “โลกแนวไร้ขีดจำกัดคืออะไร?”
“ถ้าเปรียบรถไฟขบวนนี้เป็นโลกหลัก สถานีใหม่หรือด่านที่เรากำลังจะไปถึงก็เป็นโลกย่อย ทำภารกิจให้สำเร็จแล้วค่อยกลับมาที่รถไฟ”
เฉินเยว่เป็นแฟนนิยายวันสิ้นโลกและเกมเอาชีวิตรอดตัวยง ระหว่างอธิบาย เธอไม่เพียงไม่กลัว แต่กลับมีสีหน้ากระตือรือร้นขึ้นมา
“เพี๊ยะ!”
ขณะที่ทุกคนกำลังระบายอารมณ์กันอย่างบ้าคลั่ง จู๋หลงปรบมือเรียกให้ตู้รถไฟกลับมาเงียบสงบ แล้วกล่าวว่า
“ก่อนจะถึงตอนนั้น เราจะแจกชุดของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้นให้ทุกคนคนละชุด เพื่อช่วยให้พวกคุณรับมือกับการทดสอบครั้งแรกได้”