บานประตูตำหนักใหญ่แห่งวังปี้โหยวค่อย ๆ ปิดลงเบื้องหลัง โคมวิญญาณภายในตำหนักทอดเงาของอาจารย์และศิษย์ให้ยืดยาว
ทงเทียนหันกลับไปนั่งบนตั่งเมฆ สองมือวางบนเข่า แววตาจับจ้องโม่ชิงอย่างคมกริบ “ว่ามา ก่อนหน้านี้เหตุใดถึงไม่ให้ข้าตัดซาก?”
โม่ชิงนั่งลงบนเบาะกลมฝั่งตรงข้าม พลางเรียบเรียงความคิด เขาไม่ได้ยกเรื่องระบบขึ้นมาอ้างตรง ๆ
เขาเปลี่ยนมุมมอง โดยใช้ข้ออ้างว่าตน “เกิดความเข้าใจบางอย่างระหว่างฟังธรรม” ก่อนเอ่ยปาก
“ท่านอาจารย์ ตอนที่ปรมาจารย์เต๋าบรรยายวิธีตัดซากทั้งสาม ศิษย์ครุ่นคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งมาตลอด”
น้ำเสียงของโม่ชิงจริงจัง “ในเมื่อซากทั้งสามถูกตัดออกโดยอาศัยสมบัติวิเศษเป็นที่สถิต เช่นนั้นความแข็งแกร่งของสมบัติวิเศษที่ใช้เป็นที่สถิต ก็น่าจะส่งผลโดยตรงต่อความแข็งแกร่งของซากทั้งสามใช่หรือไม่? ยิ่งสมบัติวิเศษมีระดับสูง รากฐานของซากที่ตัดออกมาก็ยิ่งมั่นคง เมื่อซากทั้งสามรวมเป็นหนึ่งในภายหน้า ขีดจำกัดสูงสุดก็ยิ่งสูงขึ้นด้วย”
ทงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย “ถูกต้อง จากที่ข้าสังเกต ซากทั้งสามที่ตัดด้วยสมบัติวิเศษปฐมกำเนิดระดับยอดเยี่ยม แข็งแกร่งกว่าซากที่ตัดด้วยสมบัติวิเศษระดับสูงจริง”
โม่ชิงพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “เช่นนั้นศิษย์ก็คิดต่อว่า ในเมื่อซากทั้งสามที่ตัดออกมาจะต้องรวมเป็นหนึ่งในภายหน้า หากใช้สมบัติวิเศษที่มีต้นกำเนิดเดียวกันเป็นที่สถิตของซากทั้งสาม แรงต่อต้านและช่องว่างระหว่างพวกมันจะลดลงมากหรือไม่? ตอนรวมเป็นหนึ่งจะราบรื่นขึ้นหรือไม่?”
ทงเทียนกำลังยกถ้วยหยกขึ้นดื่ม พอได้ยินเช่นนั้นมือก็ชะงัก
เขาวางถ้วยลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาทอดลงบนพื้นกระเบื้องหยกเขียวภายในตำหนัก ก่อนจมอยู่ในห้วงความคิด
ครู่หนึ่งต่อมา เขาเงยหน้ามองโม่ชิง แววตาเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล การรวมซากทั้งสามเป็นหนึ่งนั้นเป็นการฝืนลิขิตสวรรค์อยู่แล้ว หากรากฐานของซากทั้งสามแตกต่างกัน และใช้สมบัติวิเศษคนละชิ้น ย่อมมีอุปสรรคเพิ่มขึ้นมาโดยไม่จำเป็นเมื่อต้องหลอมรวม”