ประตูใหญ่ของเขตแดนบรรพชนมังกรค่อย ๆ ปิดลงเบื้องหลัง โม่ชิงกับอ๋าวเจิ้นกลับมายืนอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำวนอันมืดมิดนอกตาน้ำทะเลบูรพา
อ๋าวเจิ้นกำลังจะเอ่ยคำพูดตามมารยาทสักสองสามคำ ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของโม่ชิงเสียก่อน
【ติ๊ง! ยินดีกับผู้ถือครองที่ชิงสมบัติมาได้สำเร็จ 4 ชิ้น รางวัลคำนวณเรียบร้อยแล้ว ต้องการรับหรือไม่?】
ฝีเท้าของโม่ชิงชะงักเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าไข่มุกเทพกำหนดสมุทร 24 เม็ดในพื้นที่ภายในร่างกำลังสั่นสะเทือนแผ่วเบา ตอบรับกับอีก 12 เม็ดที่มีอยู่เดิม เขาครุ่นคิดถึงแผนการถัดไปอยู่ครู่หนึ่ง
เขาตอบในใจว่า “พี่ระบบ เก็บไว้ก่อน ฉันคิดว่าอีกไม่นานน่าจะมีรางวัลอีกครั้ง ถึงตอนนั้นค่อยรับพร้อมกันทีเดียว อีกอย่าง ช่วยเก็บไข่มุกเทพกำหนดสมุทร 12 เม็ดไว้ในพื้นที่ระบบก่อน ฉันเริ่มกดพวกมันไม่ไหวแล้ว”
ระบบไม่ได้ถามอะไร เพียงตอบกลับมาคำเดียวว่า【ได้】
โม่ชิงถอนจิตกลับมา ก่อนประสานมือคารวะอ๋าวเจิ้น “ท่านราชามังกรผู้อาวุโส วันนี้รบกวนท่านมากแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน หากวันหน้าเผ่ามังกรมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือ ก็ส่งคนไปแจ้งที่คุนหลุนได้”
อ๋าวเจิ้นรีบตอบซ้ำ ๆ “สหายเต๋าเกรงใจแล้ว! บุญคุณในวันนี้ เผ่ามังกรทุกคนจะจดจำไว้ในใจ ขอให้สหายเต๋าเดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
โม่ชิงพยักหน้า หันหลังเหยียบเมฆมงคลทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ
เขาไม่ได้ใช้เส้นทางที่ใกล้ที่สุด แต่บินอ้อมไปตามขอบทะเลบูรพาอย่างเอื่อยเฉื่อย มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ลมทะเลพัดปะทะใบหน้า หอบไอชื้นเค็มมาด้วย ชายเสื้อของเขาพลิ้วสะบัดดังพรึ่บพรับ
อารมณ์ของเขาดีไม่น้อย ระหว่างทางถึงกับฮัมทำนองที่ไม่รู้จักออกมาสองสามครั้ง
เขาไม่รีบร้อนเดินทาง เรื่องที่ควรจัดการในเที่ยวนี้ล้วนเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอให้แผนการทางเผ่ามังกรหยั่งรากและผลิดอกผล จะรีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์
เป็นไปตามคาด หลังจากโม่ชิงออกจากทะเลบูรพาไปนาน จนมองเห็นเค้าโครงของภูเขาคุนหลุนได้แล้ว แสงทองแห่งบุญกุศลอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งก็สาดลงมาจากห้วงลึกบนฟากฟ้า